27 Χρόνια Μετά…

Η ζωή μας είναι ένα συνεχόμενο μονοπάτι γεμάτο κατώφλια. Το 27ο της δικής μου πέρασε στο παρελθόν…

Σκοτάδι

Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός…

Καθώς κυλούν τα δευτερόλεπτα, οι μέρες και οι μήνες πάνω στις χρονικές ράγες της ύπαρξης, η ορμή τους παρασέρνει τα πάντα ….. και τίποτα. Αστείες λέξεις…

Κάποτε ηχούσαν δυνατές, γεμάτες αυτοπεποίθηση και σθένος. Τώρα πια είναι μίζερες καρικατούρες του παρελθόντος, γέροι παλιάτσοι που ταλαιπωρούνται στη σκηνή.

Και τα δάκρυα; Κι αυτά αστεία, μασκαρεμένοι κροκόδειλοι σε χείμαρρο από συναισθήματα και τρύπες…

Ο μικρός πρίγκηπας δεν έγινε ποτέ μεγάλος βασιλιάς. Το τριαντάφυλλό του θέριεψε και σαν τη ζούγλα κατασπάραξε το μικροσκοπικό πλανήτη. Περήφανη η σελήνη του, περιστράφηκε χαμογελαστή γύρω απ’τον άξονά της και με τη φωτεινή της λάμψη γέμισε το δωμάτιο!

Κράτα σφιχτά ένα χαρτί που πάνω η λέξη είναι χαραγμένη. Δεν είναι πόνος ούτε οδύνη η φυγή.

Κι αν το φράγμα καταρρεύσει χρόνια πιο νωρίς,
κι αν δεν υπάρχει χώρος πια στο λόφο,
κι αν το κεφάλι σου εκραγεί και ξεπηδήσουν σκοτεινοί οιωνοί,
θα σε δω στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού.

Πνευματικη Στειρωση

Η συν(γραφικη) θεραπεια δεν ειχε ποτε περισσοτερο νοημα. Το μυαλο μου βρισκεται σε αθλια κατασταση. Και δεν εννοω την ψυχολογια μου, αλλα το μυαλο μου. Η επιθυμια μου για οτιδηποτε μπορει να “θρεψει” το νου μου ειναι μηδαμινη. Βιβλια, ταινιες, θεατρο, σινεμα, τεινουν να γινουν λεξεις αγνωστες για μενα. Η καθημερινη μου συνηθεια, να τρωω μια ωρα και βαλε για να διαβασω και τις τελευταιες λεπτομερειες απο το ρεπορταζ του Παναθηναϊκου εχει καταντησει σιχαμενη. Κι ομως, δεν μπορω να την κοψω. Με μαγνητιζει καθε τι το “αναλαφρο”. Με κουραζει καθε τι το “βαθυστοχαστο”. Η αγαπημενες μου ψυχαγωγικες δραστηριοτητες περιλαμβανουν ευστοχα τριποντα στο 2Κ9, αφθονη καταναλωση ξενοφερτων τηλεοπτικων σειρων και εχω κολλησει κανα τεταρτο χαζευοντας το πληκτρολογιο, ψαχνοντας να βρω μια τριτη…

Η ψυχολογια μου δεν ειναι ασχημη ή τουλαχιστον υπηρξε και χειροτερη. Εχω ομως αρκετα νευρα, συχνους πονοκεφαλους, πολυ αγχος, παχυσαρκια και καπνισμα. Κανοντας πολυ απλους εως αφελεις συλλογισμους, καταληγω στο συμπερασμα οτι φταιει η ελλειψη “κουλτουρας”. Το μυαλο ειναι μεγαλη εφευρεση, ενα οργανο που καθοδηγει και καθοδηγειται. Το καλλιεργεις και σου προσφερει, το παρατας και στριμωχνεται. Σφιγγει.

Τελευταια το χρησιμοποιω προσπαθωντας να κοροϊδεψω το συστημα προκειμενου να γινω μερος του. Η προσπαθεια αυτη μου απομυζει καθε ικμαδα πνευματικης ενεργειας. Η εκφραση “το μυαλο μου ειναι μιλουπα” δε γεννηθηκε αδικα. Ειναι αυτο το συναισθημα οτι μεσα στο κεφαλι σου δεν υπαρχει ενας ζωντανος οργανισμος, αλλα πουρες.

Τελικα ομως εχω πεσει στην παγιδα. Πανηγυρικα! Ω, ναι! Μου εχει αφαιρεθει το κουραγιο να σκεφτομαι, να διαβαζω, να μορφωνομαι (με την ουσιαστικη εννοια του ορου) και σε τελικη αναλυση να ειμαι πολιτης και οχι κουραδα. Ξεχναω να ερωτευτω, βαριεμαι να φτιαξω να φαω ενα πιατο ΑΛΗΘΙΝΟ φαϊ  και πνιγομαι απο το στρες, απορροφουμαι απο την “πραγματικοτητα”, αυτην την επιπλαστη πορνη που σερνει τις χιλιες αρρωστιες…

Τελικα το αγχος, η παχυσαρκια, το καπνισμα, κερδισαν τη μαχη με το τελεμαρκετινγκ…

Καβούκι

Κατεβάζω το Γενικό.

Δε χρειάζομαι φως μέσα σ’αυτό το καβούκι. Οι ηλιαχτίδες που διαπερνούν τις σχισμές από το σκληρό κέλυφός του μου είναι αρκετές. Αρκετές για να μπορώ να υπάρχω, καλυμμένος και προστατευμένος στη ζεστή του θαλπωρή…

Λένε ότι οι τυφλοί αναπτύσσουν περισσότερο τις υπόλοιπες αισθήσεις τους. Λες και κάποια αστρική συνομωσία προέβλεψε ώστε να τους προσφέρει μία εναλλακτική συνείδηση του περιβάλλοντος. Γιατί να μην εκμεταλλευτώ κι εγώ αυτήν τη προσφορά;

Το καβούκι μου το σέρνω στην πλάτη μου με κόπο, αλλά δεν το αποχωρίζομαι. Τα ερεθίσματα από τον έξω κόσμο είναι αμυδρά… Κι όμως τα νιώθω. Η ενέργειά τους με ηλεκτρίζει. Ο απόηχός τους σφυρίζει στ’αυτιά μου. Η οσμή τους με κατακλύζει… Και η γεύση τους; Αυτή μου προκαλεί αναγούλα!

Τελευταία οι απόψεις διίστανται…

Άλλοι λένε ότι τα πάντα γύρω μας είναι εγωισμός. Οι λέξεις κουβαλάνε φορτία. Ο εγωισμός, φορτίο αρνητικό. Όμως, αν το σκεφτείς, ο εγωισμός μας είναι το σύμπαν μας. Και σίγουρα μια κυνική πλευρά θα ζει για πάντα κάτω από το καβούκι του εγωισμού της… Κι όσο για την άλλη, την αλτρουιστική; Μα αυτή είναι η μεγαλύτερη εγωίστρια από όλες!!!

Βέβαια οι απόψεις είναι απλά απόψεις. Και για κάθε στιβαρή άποψη, υπάρχει ένας ισχυρός αντίλογος που με μαεστρική ρητορική μπορεί να την γκρεμίσει …

Στην άλλη όχθη έχουμε αυτούς που πιστεύουν ότι τα πάντα είναι ενέργεια. Ένα κράμα φυσικής και μεταφυσικής σα να λέμε. Υπάρχουν λέει παραπάνω από 3 διαστάσεις και είναι στο χέρι μας να λύσουμε τα δεσμά που φυλακίζουν το μυαλό μας στα εγκόσμια … και να ταξιδέψουμε! 21 γραμμάρια ζυγίζει η ψυχή μου. Να τ’αφήσω; Τα υπόλοιπα 70 παρακάτι κιλά μου αποτελούν ύλη. Μα τι είναι η ύλη; Ενέργεια. Και η ενέργεια δεν αλλοιώνεται, δε χάνεται, δεν πεθαίνει. Μόνο αλλάζει μορφές. Φοράει μάσκες, προσωπεία. Μετατρέπεται, μεταφορφώνεται, αλλάζει … καβούκι.

Στην τρίτη όχθη, αυτή που την ύπαρξή της αποδέχονται μόνο όσοι κολυμπούν στις ν διαστάσεις, υπάρχουν αυτοί που πιστεύουν στο θεό. Στον έναν και μοναδικό, στο θεό ήλιο και τη μάνα γη, στη θεά της μουστάρδας όπως οι ανυπόταχτοι γαλάτες; Μικρή σημασία έχει. Το θέμα είναι πως υπάρχει κάποιος, κάπου και κυβερνάει. Στο όνομά του προσκυνάμε, θυσιάζουμε ζώα ή τρώμε το σουβλάκι μας με μπόλικη μουστάρδα…!

Τι φοβερός που είναι ο θάνατος. Η μεγαλύτερη Μούσα όλων των εποχών. Κάτω από το μανδύα του τρόμου που σκορπά, γράφτηκαν βιβλία, κοσμοθεωρίες. Άλλοι θα μετενσαρκωθούν, άλλοι θα ζήσουν αιώνια, άλλοι θα μας αφήσουν για άλλες διαστάσεις.

Εγωίσταροι!!!

Σκουλήκια θα φάνε το περιεχόμενο του καβουκιού σου! Πάρτο χαμπάρι…

Άπειρη Αντίσταση…

Στα ηλεκτρικά κυκλώματα υπάρχει ένα τέχνασμα που αν και φαίνεται λίγο περίεργο λειτουργεί με εξαιρετική ακρίβεια. Βασίζεται στη συνδεσμολογία αντιστάσεων και στους κανόνες που τη διέπουν. Συγκεκριμένα, όταν συνδέουμε δύο αντιστάσεις παράλληλα τότε η συνόλικη αντίσταση του συστήματος που δημιουργείται, ισούται με το γινόμενό τους διά το άθροισμά τους. Προκύπτει λοιπόν ότι αν συνδέσουμε παράλληλα μια τεράστια (άπειρη) αντίσταση με μία “φυσιολογικού” μεγέθους, τότε η συνολική του συστήματος ισούται περίπου με το μέγεθος της “φυσιολογικής”, αντίθετα ίσως με αυτό που μπορεί να φανταζόταν κάποιος. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι η εφάρμογή μιας πολύ μεγάλης αντίστασης στα άκρα ενός κυκλώματος υπάρχει τρόπος να ακυρώνεται αυτομάτως, αρκεί να συνδεθεί με τον κατάλληλο τρόπο. Αυτό το απλό στη σύλληψη τέχνασμα, εξυπηρετεί διάφορους σκοπούς που ενδιαφέρουν αυτούς που ασχολούνται με την ηλεκτρολογία και οι οποίοι σίγουρα το γνωρίζουν ήδη.

Στο συγκεκριμένο ποστ εξυπηρετεί άλλο σκοπό…

Οι τελευταίες μέρες είναι περίεργες. Δεν εννοώ μονάχα το πρόσφατο περιστατικό. Συνήθως είμαι ένα αναίσθητο, κυνικό γουρούνι που λίγο ενδιαφέρεται για τέτοιου τύπου τραγωδίες. Ο λόγος είναι απλός. Νομίζω το έχω ξαναγράψει. Οι τραγωδίες σ’αυτόν τον κόσμο που ζούμε είναι ασταμάτητες, βίαιες, εξόφθαλμες και σοκαριστικές. Απλά δεν συμβαίνουν όλες στα Εξάρχεια. Δεν καίγονται μόνο τα δάση της Πελλοπονήσου… Η ακρίβεια που μαστίζει την Ελλαδίτσα ούτε που αγγίζει την οικονομική κατάντια σε άλλα μέρη… “μακρινά”… Η υποκρισία που χαρακτηρίζει τον ελληνικό λαό, τους απόγονους αυτών που έδωσαν τα “φώτα” στην ανθρωπότητα (τι σιχαμένο, κλισαρισμένο μότο…), είναι εκτός ορίων. Ντρέπομαι για λογαριασμό κάποιων ανθρώπων που απόψε κοιμήθηκαν πάνω στα 500 ή 1000 ευρώ “μεροκάματο” καπηλευόμενοι μια θλιβερή ιστορία. Ντρέπομαι γι’ αυτούς, γιατι νομίζουν ότι αφύπνησαν συνειδήσεις… με το αζημίωτο φυσικά! Ντρέπομαι για λογαριασμό μου που δεν είχα το θάρρος να μιλήσω. Ντρέπομαι γιατί “συνδέθηκα παράλληλα” με τη γελοιότητα και ακυρώθηκα στη συνείδησή μου…

Ξεχνάμε εύκολα. Εγώ προσωπικά ξεχνάω τα πάντα! Τα λάθη μου δεν γίνονται μαθήματα γιατί βιάζομαι να με συγχωρήσω. Με απορροφάει το “σύστημα”. Αυτή η θολή οντότητα που φταίει για όλα. Φταίει που εγώ πεινάω, φταίει που πίνω, φταίει που σπάω τη γυναίκα μου στο ξύλο, φταίει που κύλησα στα ναρκωτικά, φταίει που πετάω τα σκουπίδια μου όπου βρω.

Ποιος είναι επιτέλους “το σύστημα”;

Ας τον κατονομάσει κάποιος για να του αποδώσουμε τις ευθύνες του, να του φορτώσουμε και τις δικές μας και να τον κρεμάσουμε ανάποδα!

Θα σας πω εγώ ποιος είναι το σύστημα. Εγώ! Κι εσύ… Και όλοι μας. Δεν φταιει η βιτρίνα… Έχει άλλοθι… Δεν κουνήθηκε απ’τη θέση της… Παραδόξως οι ένοχες ζαρντινιέρες την είχαν σκαπουλάρει πολύ πιο φτηνά από τις ταλαίπωρες βιτρίνες…

Η αγωνία μου τελικά δεν είναι αν θα είμαι ευτυχισμένος στη ζωή μου. Είναι αν θα μπορώ να κοιταχτώ στον καθρέφτη ύστερα από 10-20 χρόνια. Το “σύστημα”, δηλαδή η ματαιοδοξία και η απληστία μου θα με έχουν ρουφήξει ή θα έχω καταφέρει να είμαι άνθρωπος; Θα μπορώ να κοιτάξω το γιο μου στα μάτια;

Μονοπώλιο vs Unix

Τελικά η δύναμη της συνήθειας είναι τεράστια!

Ύστερα από περίπου 5 με 7 χρόνια χρήσης των ευρέως διαδεδομένων Windows του αγαπητού Bill, αποφάσισα να αλλάξω λειτουργικό σύστημα!

Ο λόγος δεν ήταν επειδή απλά μου κάπνισε να κάνω μια αλλαγή, αλλά επειδή αναβαθμίζοντας τον υπολογιστή μου, αντιμετώπισα προβλήματα συμβατότητας με την παλιά έκδοση των XP (χωρίς το service pack…) που είχα μέχρι πρότινος. Έτσι βρέθηκα με το εξής τρίλημμα:

1. Αγοράζω μια νέα έκδοση των Windows XP και σκορπάω τσάμπα τα ωραία μου λεφτάκια σε ένα λειτουργικό προς απόσυρση
2. Αγοράζω Windows Vista και εξασφαλίζω ένα με δύο χρονάκια πονοκεφαλιάς με ένα λειτουργικό που δεν είναι ακόμα stable και πλήρως υποστηριζόμενο
3. Βάζω μία έκδοση του ελεύθερου και δωρεάν Linux με κέρδος τα λεφτάκια και τίμημα την άνεση!

Επέλεξα το τρίτο.

Για τους μη “μυημένους” θα σημείωνα τα εξής. Το Linux είναι ένα “ελεύθερο” λειτουργικό σύστημα της “οικογένειας” Unix. Τα Unix είναι ίσως ο παλαιότερος χρησιμοποιούμενος τύπος λειτουργικών συστημάτων. Μπορεί να το φανταστεί κανείς σαν ένα είδος αρχιτεκτονικής για την κατασκευή ενός λειτουργικού, τέτοιου όπως τo Linux, το FreeBSD ή το Sun Solaris. To ίδιο το Linux κυκλοφορεί σε διάφορες διανομές (distributions). Οι διανομές διαφέρουν αφ’ενός μεν στην εμφάνιση, αλλά κυρίως στα περιεχόμενα. Για παράδειγμα, η διανομή Ubuntu που κατέβασα δωρεάν (νομίμως εννοώ…) απο το ίντερνετ (700Mb, το καις σε cd και το δίνεις στους φίλους σου!), διέθετε προεγκατεστημένα τα παρακάτω προγράμματα:

Mozilla Firefox
OpenOffice (αντίστοιχο των Microsoft Office)
Evolution (αντίστοιχο του Outlook)
Pidgin (instant messenger, σαν το MSN ας πούμε)
Πλήρες πακέτο προγραμμάτων για αναπαραγωγή multimedia (mp3, divx, dvd κλπ), με όλα τα codecs!
Καμια εικοσαριά παιχνιδάκια τύπου πασιέντζας, Mahjongg, Tetris, Sudoku κ.ά.

Όλα τα προαναφερθέντα ήταν πλήρως λειτουργικά με το που τελείωσε η εγκατάσταση του συστήματος!

Θα μπορούσε κανείς να πει ότι το Ubuntu είναι μια διανομή που απευθύνεται σε έναν τυπικό οικιακό χρήστη. Άλλες διανομές μπορεί να είναι πιο εξειδικευμένες ή για άλλες απαιτήσεις. Μερικές μάλιστα δεν είναι καν δωρεάν και μάλλον απευθύνονται σε επαγγελματίες.

Είναι λοιπόν όλα υπέροχα στον θαυμαστό κόσμο των πιγκουίνων;

Tux! H μασκότ του Linux!

Η συνήθεια, ξαναλέω, είναι μεγάλος καρκίνος! Την πρώτη εβδομάδα ένιωθα ότι χρησιμοποιώ ξένο μηχάνημα! Ταλαντευόμουν συνεχώς ανάμεσα σε συναισθήματα έκπληξης (τύπου “πωπω, κοίτα κάτι λειτουργίες”, “πού είχα μπλέξει τόσα χρόνια…” και άλλα τέτοια ωραία) και συναισθήματα εκνευρισμού (σε στυλ “πως διάλο μπορώ να κάνω αυτό”, “γιατι αυτό ειναι έτσι” κλπ.).

Το “πρόβλημα” τελικά με τη χρήση του Linux είναι το εξής απλό.

Μονοπώλιο!

Ναι, αυτός ο Bill έχει καταφέρει να κάνει την εταιρία του κυριολεκτικά συνώνυμη με την χρήση Η/Υ και η πλάκα είναι οτί λίγοι από μας το συνειδητοποιούν! Πώς επιτυγχάνεται αυτό; Με την άψογα διαμορφωμένη (και απείρως διαδεδομένη…) άποψη ότι τα Windows είναι η μοναδική επιλογή. Οι αντιδράσεις γνωστών μου, όταν τους είπα ότι σκέφτομαι να βάλω Linux ήταν σχεδόν όλες της λογικής “θα μπλέξεις” ή “τι είναι αυτό;” ή “τι διαφορές έχει;” και σε τελική ανάλυση “γιατί να κάθεσαι να μπερδέυεσαι αφού τα windows είναι εδώ and they’ll do the job”… Αντιδράσεις αγέλης (no offence!) που της έμαθαν να πηγαίνει κάθε πρωί, στον ίδιο λάκκο για να πιεί το νερό της!

Μα είναι λογικό αυτό; Γιατί να πληρώσω για ένα Λ.Σ. από 100 ευρώ και πάνω όταν υπάρχει κάποιο δωρεάν; Γιατί να δώσω αυτά τα 100 ευρώ ενώ τα είχα σκάσει κι εγώ στον θείο Bill πριν από 5-6 χρόνια, μόνο για να φτάσω στο σημείο να μην μπορώ να τα εγκαταστήσω στο νέο μου μηχάνημα! Η λογική λοιπόν επιτάσσει να σκάω 100άρες σε 5ετή βάση; Συγγνώμη, αλλά δε θα πάρω! Γιατί ύστερα θα πρέπει να πληρώνω και 50άρες (και λίγα λέω) σε ετήσια βάση για να έχω antivirus! Τα Linux δεν χρειάζονται antivirus αφού δεν προσβάλλονται από ιούς! Χμμ… Συνομωσία μυρίζει… Θα έπρεπε επίσης να κάνω reformat στο σκληρό μου δίσκο σε εξαμηνιαία βάση! Στα Linux δε χρειάζεται να κάνεις reformat!

Αυτό που θα πρέπει να αντιμετωπίσει κάποιος χρησιμοποιώντας Linux είναι προβλήματα ασυμβατότητας σε hardware και software, αφού οι εταιρίες απευθύνονται κατά κανόνα στους χρήστες windows. Το νερό απ’την πήγη τρέχει εκεί που πάει η αγέλη… Φυσικά τα προβλήματα αυτά δεν είναι ανυπέρβλητα! Δύο πράγματα χρειάζονται. Πρώτα από όλα να απαλλαγείς από την κουράδα τη συνήθεια! Στην ουσία δεν είναι δύσκολο το να αλλάξεις, αλλά το να αποχωριστείς τις παλιές σου συνήθειες! Και δεύτερον να έχεις τη διάθεση να μάθεις! Κι όταν λέω να μάθεις, εννοώ να χρησιμοποιείς τον Η/Υ σου ξέροντας τι ακριβώς κάνεις! Ποτέ δεν ήμουν της λογικής ότι αν μου σκάσει ένα λάστιχο στο αμάξι θα φωνάξω την οδική να μου το φτιάξει. Γιατί να το κάνω με το κομπιούτερ μου;

Σαν αποτέλεσμα κατάφερα τώρα και έχω υπολογιστή με καινουριο επεξεργαστή, μητρική και μνήμες πληρώνοντας μόνο 250 ευρώ. Ζήτησα μόνο να μου το στήσουνε ενώ έβαλα μόνος μου σκληρους δίσκους, cd rom και λοιπά. Όταν τους είπα ότι τα Windows XP κολλάνε στην εγκατάσταση, μου είπαν ότι είναι πρόβλημα ασυμβατότητας. Ο Bill ήθελε άλλα 100 για να μου παρέχει τις υπηρεσίες του… Πέρα από τα χρήματα, ξόδεψα αρκετό χρόνο και αναγκάστηκα να μάθω πολλά πράγματα σχετικά με το τι κρύβεται μέσα σ’αυτό το μυστήριο κουτί που έχω στο γραφείο μου, αλλά χαλάλι. Τουλάχιστον, τώρα πια υπάρχουν μια σειρά από προβλήματα που μπορώ να τα λύσω μόνος μου!