Μονοπώλιο vs Unix

Τελικά η δύναμη της συνήθειας είναι τεράστια!

Ύστερα από περίπου 5 με 7 χρόνια χρήσης των ευρέως διαδεδομένων Windows του αγαπητού Bill, αποφάσισα να αλλάξω λειτουργικό σύστημα!

Ο λόγος δεν ήταν επειδή απλά μου κάπνισε να κάνω μια αλλαγή, αλλά επειδή αναβαθμίζοντας τον υπολογιστή μου, αντιμετώπισα προβλήματα συμβατότητας με την παλιά έκδοση των XP (χωρίς το service pack…) που είχα μέχρι πρότινος. Έτσι βρέθηκα με το εξής τρίλημμα:

1. Αγοράζω μια νέα έκδοση των Windows XP και σκορπάω τσάμπα τα ωραία μου λεφτάκια σε ένα λειτουργικό προς απόσυρση
2. Αγοράζω Windows Vista και εξασφαλίζω ένα με δύο χρονάκια πονοκεφαλιάς με ένα λειτουργικό που δεν είναι ακόμα stable και πλήρως υποστηριζόμενο
3. Βάζω μία έκδοση του ελεύθερου και δωρεάν Linux με κέρδος τα λεφτάκια και τίμημα την άνεση!

Επέλεξα το τρίτο.

Για τους μη “μυημένους” θα σημείωνα τα εξής. Το Linux είναι ένα “ελεύθερο” λειτουργικό σύστημα της “οικογένειας” Unix. Τα Unix είναι ίσως ο παλαιότερος χρησιμοποιούμενος τύπος λειτουργικών συστημάτων. Μπορεί να το φανταστεί κανείς σαν ένα είδος αρχιτεκτονικής για την κατασκευή ενός λειτουργικού, τέτοιου όπως τo Linux, το FreeBSD ή το Sun Solaris. To ίδιο το Linux κυκλοφορεί σε διάφορες διανομές (distributions). Οι διανομές διαφέρουν αφ’ενός μεν στην εμφάνιση, αλλά κυρίως στα περιεχόμενα. Για παράδειγμα, η διανομή Ubuntu που κατέβασα δωρεάν (νομίμως εννοώ…) απο το ίντερνετ (700Mb, το καις σε cd και το δίνεις στους φίλους σου!), διέθετε προεγκατεστημένα τα παρακάτω προγράμματα:

Mozilla Firefox
OpenOffice (αντίστοιχο των Microsoft Office)
Evolution (αντίστοιχο του Outlook)
Pidgin (instant messenger, σαν το MSN ας πούμε)
Πλήρες πακέτο προγραμμάτων για αναπαραγωγή multimedia (mp3, divx, dvd κλπ), με όλα τα codecs!
Καμια εικοσαριά παιχνιδάκια τύπου πασιέντζας, Mahjongg, Tetris, Sudoku κ.ά.

Όλα τα προαναφερθέντα ήταν πλήρως λειτουργικά με το που τελείωσε η εγκατάσταση του συστήματος!

Θα μπορούσε κανείς να πει ότι το Ubuntu είναι μια διανομή που απευθύνεται σε έναν τυπικό οικιακό χρήστη. Άλλες διανομές μπορεί να είναι πιο εξειδικευμένες ή για άλλες απαιτήσεις. Μερικές μάλιστα δεν είναι καν δωρεάν και μάλλον απευθύνονται σε επαγγελματίες.

Είναι λοιπόν όλα υπέροχα στον θαυμαστό κόσμο των πιγκουίνων;

Tux! H μασκότ του Linux!

Η συνήθεια, ξαναλέω, είναι μεγάλος καρκίνος! Την πρώτη εβδομάδα ένιωθα ότι χρησιμοποιώ ξένο μηχάνημα! Ταλαντευόμουν συνεχώς ανάμεσα σε συναισθήματα έκπληξης (τύπου “πωπω, κοίτα κάτι λειτουργίες”, “πού είχα μπλέξει τόσα χρόνια…” και άλλα τέτοια ωραία) και συναισθήματα εκνευρισμού (σε στυλ “πως διάλο μπορώ να κάνω αυτό”, “γιατι αυτό ειναι έτσι” κλπ.).

Το “πρόβλημα” τελικά με τη χρήση του Linux είναι το εξής απλό.

Μονοπώλιο!

Ναι, αυτός ο Bill έχει καταφέρει να κάνει την εταιρία του κυριολεκτικά συνώνυμη με την χρήση Η/Υ και η πλάκα είναι οτί λίγοι από μας το συνειδητοποιούν! Πώς επιτυγχάνεται αυτό; Με την άψογα διαμορφωμένη (και απείρως διαδεδομένη…) άποψη ότι τα Windows είναι η μοναδική επιλογή. Οι αντιδράσεις γνωστών μου, όταν τους είπα ότι σκέφτομαι να βάλω Linux ήταν σχεδόν όλες της λογικής “θα μπλέξεις” ή “τι είναι αυτό;” ή “τι διαφορές έχει;” και σε τελική ανάλυση “γιατί να κάθεσαι να μπερδέυεσαι αφού τα windows είναι εδώ and they’ll do the job”… Αντιδράσεις αγέλης (no offence!) που της έμαθαν να πηγαίνει κάθε πρωί, στον ίδιο λάκκο για να πιεί το νερό της!

Μα είναι λογικό αυτό; Γιατί να πληρώσω για ένα Λ.Σ. από 100 ευρώ και πάνω όταν υπάρχει κάποιο δωρεάν; Γιατί να δώσω αυτά τα 100 ευρώ ενώ τα είχα σκάσει κι εγώ στον θείο Bill πριν από 5-6 χρόνια, μόνο για να φτάσω στο σημείο να μην μπορώ να τα εγκαταστήσω στο νέο μου μηχάνημα! Η λογική λοιπόν επιτάσσει να σκάω 100άρες σε 5ετή βάση; Συγγνώμη, αλλά δε θα πάρω! Γιατί ύστερα θα πρέπει να πληρώνω και 50άρες (και λίγα λέω) σε ετήσια βάση για να έχω antivirus! Τα Linux δεν χρειάζονται antivirus αφού δεν προσβάλλονται από ιούς! Χμμ… Συνομωσία μυρίζει… Θα έπρεπε επίσης να κάνω reformat στο σκληρό μου δίσκο σε εξαμηνιαία βάση! Στα Linux δε χρειάζεται να κάνεις reformat!

Αυτό που θα πρέπει να αντιμετωπίσει κάποιος χρησιμοποιώντας Linux είναι προβλήματα ασυμβατότητας σε hardware και software, αφού οι εταιρίες απευθύνονται κατά κανόνα στους χρήστες windows. Το νερό απ’την πήγη τρέχει εκεί που πάει η αγέλη… Φυσικά τα προβλήματα αυτά δεν είναι ανυπέρβλητα! Δύο πράγματα χρειάζονται. Πρώτα από όλα να απαλλαγείς από την κουράδα τη συνήθεια! Στην ουσία δεν είναι δύσκολο το να αλλάξεις, αλλά το να αποχωριστείς τις παλιές σου συνήθειες! Και δεύτερον να έχεις τη διάθεση να μάθεις! Κι όταν λέω να μάθεις, εννοώ να χρησιμοποιείς τον Η/Υ σου ξέροντας τι ακριβώς κάνεις! Ποτέ δεν ήμουν της λογικής ότι αν μου σκάσει ένα λάστιχο στο αμάξι θα φωνάξω την οδική να μου το φτιάξει. Γιατί να το κάνω με το κομπιούτερ μου;

Σαν αποτέλεσμα κατάφερα τώρα και έχω υπολογιστή με καινουριο επεξεργαστή, μητρική και μνήμες πληρώνοντας μόνο 250 ευρώ. Ζήτησα μόνο να μου το στήσουνε ενώ έβαλα μόνος μου σκληρους δίσκους, cd rom και λοιπά. Όταν τους είπα ότι τα Windows XP κολλάνε στην εγκατάσταση, μου είπαν ότι είναι πρόβλημα ασυμβατότητας. Ο Bill ήθελε άλλα 100 για να μου παρέχει τις υπηρεσίες του… Πέρα από τα χρήματα, ξόδεψα αρκετό χρόνο και αναγκάστηκα να μάθω πολλά πράγματα σχετικά με το τι κρύβεται μέσα σ’αυτό το μυστήριο κουτί που έχω στο γραφείο μου, αλλά χαλάλι. Τουλάχιστον, τώρα πια υπάρχουν μια σειρά από προβλήματα που μπορώ να τα λύσω μόνος μου!

Lille-Brugge-Paris en quatre jours!

Ύστερα, από μεγάλη αποχή από τους αγωνιστικούς χώρους, αποφάσισα να επιστρέψω με ένα post αφιερωμένο στο πρόσφατο ταξίδι μου στη Γαλλία!

Το ταξίδι ήταν μικρό (μόλις τέσσερις μέρες…) όμως παρόλα αυτά πρόλαβα να επισκεφτώ αρκετά μέρη. Η αφορμή για την εξόρμηση ήταν να επισκεφτώ μια φίλη μου που σπουδάζει στη Lille, την μεγαλύτερη πόλη στη βόρεια Γαλλία. Το θετικό ήταν ότι η Lille βρίσκεται πολύ κοντά στα σύνορα με το Βέλγιο κι έτσι είχα την ευκαιρία να επισκεφτώ και το Brugge, μια εξαιρετικά γραφική βελγική πόλη που αν κάποιος δεν είναι ποδοσφαιρόφιλος (και δη στοιχηματάκιας…) είναι πιθανό να μην την έχει ακουστά. Την τελευταία από τις 4 ημέρες του ταξιδιού την πέρασα στο Παρίσι και έκτοτε ψάχνω να βρω πώς θα γίνει να ζήσω εκεί για πάντα!!

Αυτά που μου έκαναν μεγαλύτερη εντύπωση στη Γαλλία είναι το πλήθος και η αφθονία σε γλυκά, καθώς και η τάση να συνδυάζουν φαΐ με φρούτο στο ίδιο πιάτο κι όχι πρώτα το ένα και μετά το άλλο! Ντάξει, δεν είμαι κι από τους πιο γκουρμέ τύπους, το παραδέχομαι! Μάλιστα δοκίμασα κι ένα πιάτο έξω από τα ελληνικά “στάνταρ” χωρίς όμως να το ευχαριστηθώ. Κοτόπουλο με δαμάσκηνα! Την επόμενη φορά που χρειάστηκε να διαλέξω φαγητό πήρα φιλέτο ψητό (κοινώς μπριζολίδι!) αφού η εναλλάκτική ήταν poulet a la fraise (κοτόπουλο με φράουλες!)… Τα γλυκά από την άλλη, ήταν τόσο λαχταριστά που έκαναν ακόμα και μένα που δεν είμαι φαν των γλυκισμάτων να μου τρέχουν τα σάλια στις βιτρίνες… Ορίστε του λόγου το αληθές…

Φυσικά δεν το συζητάω το τι μπορεί να πάθει κανείς αν είναι παθιασμένος με τις σοκολάτες και πάει στο Βέλγιο… Αν μάλιστα είναι παθιασμένος και με τις γυναίκες και με τις σοκολάτες τότε το σοκ θα είναι διπλό…

Άλλο ένα αξιοπερίεργο που παρατήρησα ήταν το πώς αλλάζει η ομιλούμενη γλώσσα καθώς ταξίδευα με το τρένο από τη Γαλλία στο Βέλγιο. Η αλήθεια είναι ότι το παρατήρησα στο ταξίδι της επιστροφής από το Brugge στη Lille, αφού στον πηγαιμό άλλαξα δύο τρένα και οι αλλάγες στη γλώσσα πέρασαν απαρατήρητες. Αυτές οι αλλάγες τρένων σε συνδυασμό με κάτι λάθος συνεννοήσεις με κάποιους ελεγκτές, μου έδωσαν την ευκαιρία να κάνω και λίγες βολτίτσες στο Mouscron (ή Moeskroen αν προτιμάτε ολλανδικά…) αφου έχασα το τρένο για Brugge και το επόμενο ήταν μετά από μία ώρα. Τώρα το Μουσκρόν το ξέρουν πάλι μόνο οι στοιχηματίες φίλοι μας, όπως και το Ρούζελαρ, που ήταν ένας από τους σταθμούς που έκανε το τρένο. Άγνωστες μικρές πόλεις του Βελγίου, κοντά στα σύνορα με τη Γαλλία και με ομάδες που παίζουν στην πρώτη κατηγορία του Βελγίου και ποτέ κανείς φυσιολογικός Έλληνας δεν στοιχημάτισε λεφτά πάνω τους…! Στο δρόμο της επιστροφής λοιπόν, από κει που άκουγα σχεδόν παντού ολλανδικά (και δεν καταλάβαινα γρι…), ξαφνικά όλα μετατράπηκαν σε γαλλικά (και πάλι δεν τα καταλάβαινα όλα, αλλά λέμε τώρα…)! Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν κυρίως αυτή η κινητή επιγραφή από νέον που υπήρχε στο βαγονι και μας πληροφορούσε το όνομα του επόμενου σταθμού. Δεν έβγαζε τις ανακοινώσεις και στις δύο γλώσσες, αλλά στην αρχή μόνο στα ολλάνδικά και ύστερα μόνο στα γαλλικά. Σαν να απευθυνόταν σε τελείως διαφορετικό κοινό, στην αρχή ολλανδόφωνο που κάποια στιγμή κατέβηκε απ’το τρένο και ύστερα ανέβηκαν ένα τσούρμο Γάλλοι! Φυσικά κανείς δεν έδινε σημασία στις αλλαγές, γιατί η πλειοψηφία των ανθρώπων σ’αυτές τις περιοχές προφανώς συνεννοείται και στις δύο γλώσσες. Σίγουρα αυτό που περιγράφω δεν είναι κάτι τόσο τρομέρο, αλλά από την άλλη πλευρά δεν είναι και κάτι που συναντάς στην Ελλάδα.

Πληροφοριακά θα σας πω ότι η ζωή δεν μου φάνηκε και τόσο ακριβή, αλλά δεν μπορώ να είμαι και απόλυτος καθώς δεν έκατσα αρκετά ώστε να βγάλω ασφαλή συμπεράσματα. Νομίζω όμως οτι τα σούπερ-μάρκετ ίσως είναι και λίγο φθηνότερα, τα σπίτια σίγουρα πολύ ακριβότερα, καφέδες και φαγητά κατά κανόνα σε λογικές τιμές (εκτός από ένα διπλό εσπρέσσο στο Παρίσι που τον πλήρωσα 4,90…!) και τα εμπορικά επίσης κοντά στην ελληνική πραγματικότητα. Όλα μου τα λεφτά τα έφαγα στις μετακινήσεις (που μου φάνηκαν αρκετά ακριβές…), αφού κατάφερα μέσα σε τέσσερις μέρες να χρησιμόποιήσω κάθε μεταφορικό μέσο που έχει ανακαλύψει η ανθρωπότητα, εκτός από αερόστατο και υποβρύχιο!

Τέλος θα σας αφήσω με λίγες ακόμα φωτογραφίες, για να την πω στην aniaris που νομίζει ότι είναι η καλύτερη φωτογράφος στον κόσμο!

Ααα!
Το Παρίσι τα σπάει…!

Λοιπόν…

Κεντρική Πλατεία της Lille (Grande Place)

Άποψη από τα σοκάκια του Brugge, δίπλα στο κανάλι…

Άφιξη στο Παρίσι με τρένο. Σας θυμίζει σταθμό Λαρίσης…;

Τριακόσια-και μέτρα ύψος! Αν δεν το δεις από κοντά, δεν καταλαβαίνεις τι σημαίνει…

Απόψεις απ’τη βολτούλα με καραβάκι στο Σηκουάνα!

Οι άγρυπνοι φρουροί της Notre Dame… Μπρρρ!

Μεγαλομανία Μεγάλων Ανδρών!

C’est fini!

ν-λήμματα…

Τσιγάρο ή ποδόσφαιρο; Τζιν ή Ουίσκι; Wassily Kandinsky ή Dominique Appia ή Gustav Klimt; Να συνεχίσεις να διαβάζεις παρακάτω ή να πας για καφέ με κάνα φίλο;

Η ζωή είναι γεμάτη από μικρά και μεγάλα διλήμματα.

Άλλα είναι καθημερινής φύσεως και αφορούν “μικρά” και ανούσια ( πραγματάκια που μας αφορούν. Για παράδειγμα: Ανοίγω το ψυγείο. Έχω λιγούρα. Βρίσκω μορταδέλλα και καπνιστή γαλοπούλα. Διαλέγω μορταδέλλα. Σε πέντε λεπτά το ξεχνάω. Τρώω τελικά και λίγη γαλοπούλα. Μηδέν εις το πηλίκον.

Έπειτα, μπορείς να συναντήσεις και πολύ μεγαλύτερα διλήμματα στη ζωή σου. Για παράδειγμα: Γνωρίζω δύο γυναίκες. Μου αρέσουν εξίσου. Δοκιμάζω με τη μία. Σε μια βδομάδα την ξεχνάω. Δοκιμάζω και λίγο με την άλλη. Πάλι μηδέν εις το πηλίκον.

Καμιά φορά τα διλήμματα μπορεί να αφορούν δύο φαινομενικά ετερόκλητα αντικείμενα. Για παράδειγμα: Να τηγανίσω τα ψάρια ή να πλύνω τις κουρτίνες; Εκ πρώτης όψεως δεν έχει καμία σχέση το ένα με το άλλο. Εντούτοις, θα ήταν αφελές να διαλέξει κάποιος να τηγανίσει πρώτα τα ψάρια του. Και οι κουρτίνες θα βρωμίσουν και τα ψάρια θα κρυώσουν όσο θα τις πλένει.

Τα διλήμματα ενίοτε επεκτείνονται και σε τριλήμματα, τετραλήμματα και γενικώς ν-λήμματα. Για παράδειγμα: Ανοίγω ένα κουτί με σοκολατάκια. Βλέπω 24 διαφορετικά, λαχταριστά σοκολατάκια. Εχω εικοσιτετράλημμα. Θεωρούμε λοιπόν πως όταν το πλήθος των επιλογών είναι απείρως αριθμήσιμο, τότε είμαστε αντιμέτωποι με ένα ν-λημμα.

Νιώθω σαν τον Oldboy καμιά φορά. “Μπορούν 15 χρόνια φανταστικής προπόνησης να σου φανούν χρήσιμα;” Ακόμα κι ο ίδιος ο Oh Dea-su, που θέτει το ερώτημα στον εαυτό του, αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στο ναι και το όχι. Μας αρκούν τελικά οι εμπειρίες μας για να κάνουμε τις σωστές επιλογές; Άλλες φορές ναι κι άλλες φορές όχι…

Εχθές πήγα για μπάλα. Έτρεχα σαν το τραγί, επί μιάμιση ώρα, χωρίς διάλειμμα. Έχω κόψει το τσιγάρο εδώ και δυο βδομάδες. Σκόραρα με τακουνάκι. Άσχετο…

Το Σαββατοκύριακο που πέρασε ήπια τεράστιες ποσότητες ουίσκι. Την Δευτέρα ένιωθα άρρωστος. Πονούσε όλο μου το σώμα. Τζιν και πάλι τζιν.

“Τσακωνόμουν” με την αδερφή μου. Δεν της άρεσε ο Appia. Μου πρότεινε Klimt ή Kandinsky. Τελικά διάλεξα αυτό. Entre les Trous de la Memoire. Ανάμεσα στις Τρύπες της Μνήμης. Και το κρέμασα στον τοίχο μου, απέναντι από το κρεβάτι μου.

Και τελικά αφού έφτασες ως εδώ, πράγμα που σημαίνει ότι δεν πήγες για καφέ, αλλά έκατσες να με διαβάσεις (μακάβριο ακούστηκε αυτό…) θα σου κάνω και μια ερώτηση:

Τι είναι πιο σημαντικό στη ζωή; Η μορταδέλλα ή οι γυναίκες;

Συνέχεια από το Προηγούμενο!

Ξεκινησα να γραφω το παρον post σαν σχολιο στο προηγουμενο. Το γεγονος οτι προτιμουσα να καταθεσω την αποψη μου σε πιο “κοινη θεα”, αλλα και το οτι θα με ενδιεφερε η αποψη οποιουδηποτε τυχει να περασει απο δω, με εξωθησε να το ποσταρω “επισημως”.

Πρωτιστως απευθυνομαι στους fellow bloggers exitmusician και donnie, φυσικα οχι με διαθεση διαφωνιας, αλλα διαλογου.

Καταρχας θα σας πω οτι κι εγω συμφωνω επι της ουσιας με τη συγκεκριμενη ρυθμιση. Δεν τυφλωνομαι απο το γεγονος οτι με επηρεαζει αρνητικα κι ουτε την αφοριζω sans voir…

Απο την αλλη πλευρα αδυνατω να καταλαβω το επιτακτικο της υποθεσης. Γιατι πρεπει στην Ελλαδα οι αλλαγες να ειναι τοσο αποτομες; Γιατι αγνοουμε παντελως την εννοια της “ομαλης μεταβασης”; Ποσο μεγαλο ειναι το “εγκλημα” μου, που (κακως) δεν εχω προμηθευτει τα βιβλια που δικαιουμουν τα προηγουμενα χρονια και ποσο θα επιβαρυνω το “συστημα” εαν τα προμηθευτω τωρα; Υπενθυμιζω οτι προκειται για βιβλια που τα δικαιουμαι οσο κι ενας πρωτοετης φοιτητης και το λαθος μου ηταν οτι δεν τα προμηθευτηκα εγκαιρως. Το συστημα ομως σου εδινε αυτη τη δυνατοτητα, καθως με μια απλουστατη διαδικασια μπορουσες να παρεις οτι βιβλιο σου λειπει, απλα ζητωντας μια βεβαιωση οτι “χρωστας” το μαθημα. Ξαφνικα λοιπον, χωρις καμια προειδοποιηση-ενημερωση (λεξεις ελληνικες μεν, αγνωστες για μερικους δε…) μαθαινω οτι δεν μπορω πια να παρω κανενα βιβλιο…

Ε, λοιπον με συγχωρειτε, αλλα εγω δεν μπορω να το καταλαβω αυτο…!

Μας δινουν (απλοχερα…) 5 ολοκληρα χρονια για να τελειωσουμε τη σχολη. Ποσο λογικο σας φαινεται αυτο, τη στιγμη που δεν σου δινουν ο,τι βιβλια εχεις χασει; Δικαιουσαι να δωσεις εξετασεις και να περασεις μαθηματα που καλως ή κακως αμελησες τοσα χρονια, χωρις να σε αφηνουν να παρεις το βιβλιο που περιεχει τη διδακτικη υλη;

Καπως ετσι ηταν και η κατασταση της εκπαιδευτικης μεταρρυθμισης πριν απο καποια χρονια με τις πανελληνιες. Χωρις ενημερωση, χωρις ουσιαστικη προετοιμασια, χρησιμοποιησαν ολοκληρη τη γενια μου σαν “πιλοτο”! Δεν ηξεραν τι κανουν, πού θα τους βγαλει κι αν θα κρατησουν τις αλλαγες που εκαναν… Δεν διστασαν ομως να προχωρησουν σε μια μεταρρυθμιση βασισμενη πανω σε ενα σαπιο εκπαιδευτικο συστημα, με δημοτικα και γυμνασια σε αθλια κατασταση, λυκεια “ροδα, τσαντα και κοπανα” και αντιδρασεις πανταχοθεν! Λαϊκιστι; “Του κωλου τα εννιαμερα…!”

Συμφωνω λοιπον οτι πρεπει να σταματησει αυτο το αστειο στην Ελλαδα με τους “αιωνιους φοιτητες”. Αφου ομως επιλεξανε να το αλλαξουνε, ας το κανουν σωστα και δικαια. Ας ενημερωσουν τον κοσμο για τις αλλαγες που προκειται να γινουν. Ας εξασφαλισουν σε εμας, μια “ομαλη μεταβαση” στη νεα ταξη πραγματων.

Μπορω να παραθεσω πολλες ακομα αποψεις πανω στο θεμα, αλλα θα ηθελα να δω και τις αποψεις των υπολοιπων.

Πατηστε εδω, αν θελετε να δειτε τον νομο-πλαισιο, οπως ψηφιστηκε απο τις 13 Μαρτιου του 2007 και υπαρχει στην ιστοσελιδα του Υπουργειου Παιδειας.

Κοιμάται ο θεός;

Κοιμήθηκε ο θεός εχθές! Η ιστορία γράφτηκε με ερυθρόλευκα γράμματα…

Δεν ξέρω τι θα κάνουμε πια τις κρύες νύχτες του χειμώνα…! Δεν ξέρω πώς θα ζήσουμε χωρίς τη συντροφιά του ευρωπαϊκού θιάσου… Άραγε μας άφησε για πάντα; Άραγε δεν θα ξαναδούμε ποτέ 7άρες; Μην ξεχνάς: “…είσαι ο μόνος που έφαγες 7…!!!”

Στ’αλήθεια κοιμήθηκε ο θεός εχθές! Για πρώτη φορά στην ιστορία του θεσμού σημειώθηκαν 6 διπλά (σε οχτώ παιχνίδια…) στο Champions League… Θαρρείς και η νίκη του Ολυμπιακού προκάλεσε διαστρέβλωση της ομαλότητας του σύμπαντος! Δόθηκε μια νέα διάσταση στην έννοια πραγματικότητα! Απίθανα πράγματα…

Εξίσου απίθανη είναι και η νέα απόφαση του Υπουργείου Παιδείας! Στα πλαίσια του νέου νόμου, ισχύει ή εξής παπαριά: Δεν δικαιούσαι να προμηθευτείς διδακτικό βιβλίο μαθήματος που χρωστάς, αν δεν το προμηθεύτηκες το εξάμηνο που μοιράστηκε. Τουτέστιν, αν π.χ χρωστάς Μαθημάτικα 1ου εξαμήνου και ΔΕΝ πήρες το βιβλίο όταν φοιτούσες στο 1ο εξάμηνο, δεν δικαιούσαι να το πάρεις ποτέ. Ο σοφός νομοθέτης μας εξασφαλίζει στην περίπτωση που κάποιο βιβλίο αλλάξει στην πορεία, οπότε και μπορείς να πάρεις το νέο βιβλίο και πάλι όμως μόνο το εξάμηνο που έγινε η άλλαγη.

Πολλοί θα πουν: “Και πού είναι το περίεργο; Ας είναι κανείς συνεπής και να παίρνει τα βιβλία στην ώρα τους!” Πολύ σωστά θα πω κι εγώ. Που πρόκειται να πληρώσω την ασυνέπειά μου πολύ ακριβά από ότι φαίνεται…

Τότε γιατί μας δίνουν 5 χρόνια για να τελειώσουμε τη σχολή; Τι είδους λογική είναι αυτή; “Αιώνιε φοιτητή, δε σε πετάμε έξω από το Πανεπιστήμιο, αλλά αν δεν έχεις βιβλία για να διαβάσεις, χεστήκαμε!” Όπως είπε και ένας φίλος, είναι τακτική, χαρακτηριστική των προθέσεων της κυβέρνησης. “Μη βγείτε στους δρόμους, δε σας πετάμε έξω, μόλις στρίψετε τη γωνία όμως…”

Τελικά πόσο καιρό κοιμάται ο θεός; Ανήκω στη γενιά των μεταρρυθμίσεων. Ανήκω στους πρώτους που έδωσαν πανελλήνιες εξετάσεις με το νέο σύστημα των 14 μαθημάτων που ύστερα καταργήθηκε. Έδωσα και δεύτερη χρονιά (9 μαθήματα αυτή τη φορά). Δεν θα πάψω ποτέ να πιστεύω ότι θα ήταν καλύτερα για μένα να έδινα με τις δέσμες. Τώρα, μετά από τόσα χρόνια, τρώω άλλη μια μεταρρύθμιση στο κεφάλι (την οποία ξέρω πολυ καλά πως δεν έπρεπε να προλάβω…). Αλλά είναι εξοργιστικό να αλλάζουν έτσι απότομα και απροειδοποίητα κάποια πράγματα. Ήξερα πάντα ότι ανά πάσα στιγμή μπορώ να πάω να πάρω το βιβλίο που μου χρειάζεται με μια απλή βεβαίωση οτι το χρωστάω και τώρα αυτό δεν γίνεται! Δεν θα τα πάρω διπλά κύριοι! Τι σας ενοχλεί αν εγώ πάρω τα βιβλία που δικαιούμαι με μία χρονική καθυστέρηση;

Οι εναλλακτικές λύσεις είναι:

να δανείζομαι τα βιβλία από τη βιβλιοθήκη της σχολής (εάν υπάρχουν…),

να βρω φοιτητές που έχουν περάσει το μάθημα και διατίθενται να μου δανείσουν το βιβλίο τους (τρέχα γύρευε…),

να τα αγοράσω (από 25 ως 50 ευρώ το ένα…χμμ μάλλον θα χρειαστώ και δεύτερη δουλειά…)

ή να πάω να τους βάλω μια μολότωφ στον κ…λο μπας και μ’αφήσουν να ζήσω…!

Πάντως δε χάνω το κουράγιο μου! Πιστεύω πια ότι θα τη βγάλω αυτή τη ρημάδα τη σχολή με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο… Εδώ έκανε διπλό ο γαύρος!!!

Κάποια στιγμή θα πιάσω κι εγώ τον θεό στον ύπνο!

καλΕΙΔΟΣκοπικόν (προς εξαφάνιση…)

Περνόντας από το μαγικό πέρασμα που ανοίχτηκε ξαφνικά μπροστά του, αντίκρυσε εκτυφλωτικό φως. Έτσι γίνεται όταν αλλάζεις κόσμο. Έτσι γίνεται κι όταν ξυπνάς… Ανοίγεις τα μάτια και το φως σου φαίνεται τόσο δυνατό. Αργείς λιγάκι μέχρι να καταφέρεις να εστιάσεις…

Έτσι κι αυτός. Στραβώθηκε από την δύναμη του νέου αυτού κόσμου. Περπάτησε αργά, κοιτώντας δεξιά κι αριστερά, παρακολουθώντας καθετί στο διάβα του. Έβλεπε Πουλιά να πετάνε γύρω του, να σκίζουν με ορμή τα Σύννεφα κι ύστερα, σε μια παράλογη φιγούρα, να προσεγγίζουν σα σφαίρες το Έδαφος… Κοίτα! Ένα μόλις πέρασε ξυστά απ’το κεφάλι του! Με τόση φόρα, που άφησε πούπουλα στο πέρασμά του. Εκείνος έμεινε να χαζεύει το φτερό που παιχνίδιζε μπροστά του. “Ακόμα κι αυτά τα Πουλιά ειναι τρωτά”, σκέφτηκε…

Κατεβαίνοντας κάτω από Βράχια απόκρημνα, φτιαγμένα από Πέτρα κοσμική και μαύρη, έφτασε ιδρωμένος στην Ακρογιαλιά. Εμπρός του, άγρια και υπνωτιστική, η Μητέρα Θάλασσα του χόρευε πονηρά, αγκαζέ με τον Άνεμο. Έσκυψε ντροπιασμένος από την ομορφιά της και κράτησε το βλέμμα του στο ύψος της αμμουδερής Γης που δάμαζε με τρόπο μαγικό τη Θάλασσα. Αιώνες τώρα, η Γη, υπομονετικά και στωικά φροντίζει να μην παραστρατεί η άτακτη αδερφή της. Παρατήρησε με δέος τις απροσμέτρητες κουκκίδες Άμμου, της ζωντανής αυτής μάζας, τις άπειρες μικροσκοπικές οντότητες, τις τόσο ξεχωριστές και μοναδικές που καμιά, μα καμιά δεν είναι ίδια με μια άλλη… Μα όλες έχουν ένα κοινό σημείο. Υπεραιωνόβιες, ατενίζουν το μέλλον υπομένοντας ένα πυκνό και ομιχλώδες παρελθόν…

…όπου κορμιά κυλίστηκαν επάνω τους. Αυτές στραγγίξανε το πάθος της ζωής. Οι ίδιες ρούφηξαν και την υγρή, κόκκινη μανία του θανάτου… Και τώρα υπάρχουν εκεί, σαν μικροσκοπικά κουτιά που κρύβουν παρελθόν. Και μόνος κλειδοκράτορας ο Χρόνος…

Μικροσκοπικός και τρομαγμένος συνέχισε να περπατά μέσα από Λιβάδια χρυσοπράσινα. Ο Βασιλιάς Ήλιος τα στόλιζε με χρυσαφένιο πέπλο! Και τάιζε με στοργή τα παιδιά της Γης. Έκοψε ένα στάχυ και το έβαλε στο στόμα. Άφησε τα πόδια του να μπλεχτούν με το χώμα και τα έσερνε έτσι που πλήγιαζε τα ακροδάχτυλά του… Ένιωθε τον πόνο να ανεβαίνει γλυκά μέσα στο αίμα του… Ένιωθε το χτύπο της Καρδιάς του στις πατούσες του… Ένιωθε ζεστές, τις σταγόνες της ζωής του να τρέφουνε το χώμα και να κερδίζουν την αιωνιότητα!

Πιο κάτω ένα Δέντρο τον περίμενε. Θεόρατο…

Με τα κλαδιά του να αγγίζουν το Σύμπαν. Του πρόσφερε μια παχουλή σκιά, ένα σίγουρο καταφύγιο. Δεν έχασε την ευκαιρία. Έκατσε, γυμνός όπως ήταν, πάνω στο ανάλαφρο στρώμα από κόκκινα ξεραμένα φύλλα! Από όπου μικρά μωβ Λουλούδια ξεμύτιζαν δειλά δίπλα στον προϊστορικό κορμό. Του εκμυστηρεύτηκαν ότι θέλανε μια μέρα να φτάσουνε κι αυτά τον Ουρανό! Ακούγοντάς τα να σιγοτραγουδάνε μέσα στο αυτί του, ξάπλωσε πίσω και έκλεισε τα μάτια. Στο στόμα του είχε ακόμα το μικρό, τρυφερό κλαδάκι κι έπαιζε μ’αυτό αφηρημένα… Χαμογέλασε και ανοιξε τα χέρια και τα πόδια του…

Τον έλεγαν Άνθρωπο!