Κλεψύδρα
Αναρτήθηκε από τον/την στο 12/06/2007
Είμαι ένας κόκκος άμμου που παλεύει να ξεφύγει απ’το μπουκάλι. Η ζωή μου είναι εξαιρετικά μονότονη. Ξύπνησα στην κορυφή του μπουκαλιού και από κάτω μου βρίσκονταν εκατομμύρια άλλοι κόκκοι. Τους έβλεπα αργά-αργά να πέφτουν και να χάνονται… Δεν καταλάβαινα πού έφταναν, δεν μπορούσα να δω. Το μόνο που μπορούσα να δω ήταν αυτούς που ήταν κοντά μου, σε απόσταση αναπνοής. Και ήξερα οτι υπήρχαν κι άλλοι γιατι μπορούσα να ακούσω τις κραυγές τους. Ουρλιαχτά, μουρμούρα, μια διαρκής αναστάτωση επικρατούσε στο μπουκάλι κι εγώ στην κορυφή του αγωνιούσα… Κάτι φριχτό συνέβαινε παρακάτω κι εγώ πλησίαζα προς τα εκεί. Ένιωθα μια δίνη να με ρουφάει, αργά, σχεδόν ανεπαίσθητα. Υπήρχαν και κόκκοι που βρίσκονταν κοντύτερα από μένα στο άγνωστο τέλος και μας έστελναν μηνύματα. Άλλοι ήταν τρομαγμένοι κι άλλοι ψύχραιμοι. Μας έλεγαν να μην ανησυχούμε και πως όλα θα πάνε καλά. Εγώ το μόνο που ήθελα ήταν να βρεθώ στην αγαπημένη μου παραλία και να νιώσω το κύμα να με χαϊδεύει και να με ταξιδεύει στα πέρατα της γης.
Είμαι ένας κόκκος άμμου και χρησιμεύω στους ανθρώπους για να μετρούν το χρόνο. Το χρόνο που τους μένει πριν το τέλος. Το χρόνο που περνάει από δίπλα τους. Το χρόνο που απομένει μέχρι την επόμενη φορά. Το χρόνο που περνάνε μόνοι και το χρόνο που περνάνε με φίλους. Το χρόνο που ερωτεύονται και το χρόνο που δουλεύουν. Το χρόνο που διασκεδάζουν και το χρόνο που πονάνε. Σκαρώνουμε μια πλάκα στους ανθρώπους εγώ με τους φίλους μου! Είναι η μόνη μας ευχαρίστηση μέσα στο μπουκάλι. Άλλες φορές πέφτουμε γρήγορα στην τρύπα κι άλλες στριμωχνόμαστε και πέφτουμε όσο πιο αργά μπορούμε…
Είμαι ένας κόκκος άμμου και δεν θα αφήσω άλλο τον χρόνο να με ορίζει. Θα πάψω να σκαρώνω πλάκες και να περιμένω με αγωνία τη σειρά μου να πέσω στην τρύπα. Θα δώσω μια στο γυαλί και σαν τουμπάρει το μπουκάλι θα είμαι πάλι ένα με το σύμπαν…
Μην ανησυχεις,ειναι τα συνδρομα της εξεταστικης αυτα.
σπάσε το γυαλί…
Πολύ μα πάρα πολύ ωραίο αυτό που έγραψες.. Μέσα στην τρέλα μου, μαλάκωσα…
Και η παραγγελιά σου είναι στο μαγαζί μου.. Φιλιά:)))))))))))))))))))))))
Ένα ρομπότ θα αρχίσει ξέρεις να παρακολουθεί το blog σου, ειδικά αν γράφεις συχνά τέτοια κείμενα, για μυστήριους κόκκους άμμου!
δεν ξέρω τι κάνεις τώρα τελευταία, αλλά σταμάτα να καίγεσαι.ψυχολογία ενός κόκκου άμμου..σε τι ψυχική κατάσταση μπορεί να έγραψες αυτό το-κατα τ’άλλα πολύ ενδιαφέρον- ποστ;
Η επανάσταση της άμμου…
Καλό ακούγεται.
Εμένα μου θύμισε κάτι περίεργα όνειρα που βλέπουμε. Τα αποδίδω στο άγχος συνήθως. Ξέρεις, είμαι ένας παγιδευμένος κόκκος, πέφτω ασταμάτητα, πνίγομαι, τέτοια πράγματα.
ΑθανασιαΒρε σαν τα χιονια…
Σπυρος ΣεραφειμΠαιρνω φόρα…!
ΚωλογριαΕυχαριστω για τα καλα λογια. Αν και το να εισαι κωλογρια και να μαλακωνεις κιολα… Μπλιαχ!!!
r2-d2Τα ρανταρ αυτου του μπλογκ θα σε πιασουν και θα σε υποδεχθουν με χαρα. Σε καθε επισκεψη δωρο μια Ucar! Κυλιεμαι στο βουρκο οπως καταλαβαινεις…
AniarisΤωρα τι να σου απαντησει ενας κοκκος…;
Aggelos SpyrouΗ επανασταση των ανθρωπων που νιωθουν κοκκοι… Οσοι πιστοι (και κοκκοι βεβαιως βεβαιως…) προσελθετε.
2Σx2Δεν το πηγαινα εκει, αλλα οπως εχω ξαναπει, προτιμω να μου λενε τι σκεφτηκαν οταν διαβασαν κατι δικο μου, παρα ποσο τους αρεσε ή οχι!
Γκουχ γκουχ
Μου άρεσε πολύ. Η ιδέα, η οπτική, το πριν, το μετά. Έξυπνο και καθόλου επιτηδευμένο. Μπράβο.
Vouts Τι να πω αλλο απο… Ευχαριστω!
Δεν ξέρω τι λέει για την ψυχολογία σου, πάντως εμένα μου άρεσε
Μα είσαι ένα με το σύμπαν, δεν το νιώθεις; Καλησπέρα σου.
Σοφία Ούτε κι εγώ ξέρω τι λέει για την ψυχολογία μου. Μάλλον θα πρέπει να ρωτήσω κάποιον Θεραπευτή
Λεία Βιτάλη Καμμια φορα ναι και καμμια φορα οχι. Κλεινομαι σε μπουκάλια ο χαζο-κοκκος! Την καλησπερα μου και καλως ηλθες!
Pingback: καλΕΙΔΟΣκοπικόν (προς εξαφάνιση…) « συν(γραφική) θεραπεία