Άπειρη Αντίσταση…

Στα ηλεκτρικά κυκλώματα υπάρχει ένα τέχνασμα που αν και φαίνεται λίγο περίεργο λειτουργεί με εξαιρετική ακρίβεια. Βασίζεται στη συνδεσμολογία αντιστάσεων και στους κανόνες που τη διέπουν. Συγκεκριμένα, όταν συνδέουμε δύο αντιστάσεις παράλληλα τότε η συνόλικη αντίσταση του συστήματος που δημιουργείται, ισούται με το γινόμενό τους διά το άθροισμά τους. Προκύπτει λοιπόν ότι αν συνδέσουμε παράλληλα μια τεράστια (άπειρη) αντίσταση με μία “φυσιολογικού” μεγέθους, τότε η συνολική του συστήματος ισούται περίπου με το μέγεθος της “φυσιολογικής”, αντίθετα ίσως με αυτό που μπορεί να φανταζόταν κάποιος. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι η εφάρμογή μιας πολύ μεγάλης αντίστασης στα άκρα ενός κυκλώματος υπάρχει τρόπος να ακυρώνεται αυτομάτως, αρκεί να συνδεθεί με τον κατάλληλο τρόπο. Αυτό το απλό στη σύλληψη τέχνασμα, εξυπηρετεί διάφορους σκοπούς που ενδιαφέρουν αυτούς που ασχολούνται με την ηλεκτρολογία και οι οποίοι σίγουρα το γνωρίζουν ήδη.

Στο συγκεκριμένο ποστ εξυπηρετεί άλλο σκοπό…

Οι τελευταίες μέρες είναι περίεργες. Δεν εννοώ μονάχα το πρόσφατο περιστατικό. Συνήθως είμαι ένα αναίσθητο, κυνικό γουρούνι που λίγο ενδιαφέρεται για τέτοιου τύπου τραγωδίες. Ο λόγος είναι απλός. Νομίζω το έχω ξαναγράψει. Οι τραγωδίες σ’αυτόν τον κόσμο που ζούμε είναι ασταμάτητες, βίαιες, εξόφθαλμες και σοκαριστικές. Απλά δεν συμβαίνουν όλες στα Εξάρχεια. Δεν καίγονται μόνο τα δάση της Πελλοπονήσου… Η ακρίβεια που μαστίζει την Ελλαδίτσα ούτε που αγγίζει την οικονομική κατάντια σε άλλα μέρη… “μακρινά”… Η υποκρισία που χαρακτηρίζει τον ελληνικό λαό, τους απόγονους αυτών που έδωσαν τα “φώτα” στην ανθρωπότητα (τι σιχαμένο, κλισαρισμένο μότο…), είναι εκτός ορίων. Ντρέπομαι για λογαριασμό κάποιων ανθρώπων που απόψε κοιμήθηκαν πάνω στα 500 ή 1000 ευρώ “μεροκάματο” καπηλευόμενοι μια θλιβερή ιστορία. Ντρέπομαι γι’ αυτούς, γιατι νομίζουν ότι αφύπνησαν συνειδήσεις… με το αζημίωτο φυσικά! Ντρέπομαι για λογαριασμό μου που δεν είχα το θάρρος να μιλήσω. Ντρέπομαι γιατί “συνδέθηκα παράλληλα” με τη γελοιότητα και ακυρώθηκα στη συνείδησή μου…

Ξεχνάμε εύκολα. Εγώ προσωπικά ξεχνάω τα πάντα! Τα λάθη μου δεν γίνονται μαθήματα γιατί βιάζομαι να με συγχωρήσω. Με απορροφάει το “σύστημα”. Αυτή η θολή οντότητα που φταίει για όλα. Φταίει που εγώ πεινάω, φταίει που πίνω, φταίει που σπάω τη γυναίκα μου στο ξύλο, φταίει που κύλησα στα ναρκωτικά, φταίει που πετάω τα σκουπίδια μου όπου βρω.

Ποιος είναι επιτέλους “το σύστημα”;

Ας τον κατονομάσει κάποιος για να του αποδώσουμε τις ευθύνες του, να του φορτώσουμε και τις δικές μας και να τον κρεμάσουμε ανάποδα!

Θα σας πω εγώ ποιος είναι το σύστημα. Εγώ! Κι εσύ… Και όλοι μας. Δεν φταιει η βιτρίνα… Έχει άλλοθι… Δεν κουνήθηκε απ’τη θέση της… Παραδόξως οι ένοχες ζαρντινιέρες την είχαν σκαπουλάρει πολύ πιο φτηνά από τις ταλαίπωρες βιτρίνες…

Η αγωνία μου τελικά δεν είναι αν θα είμαι ευτυχισμένος στη ζωή μου. Είναι αν θα μπορώ να κοιταχτώ στον καθρέφτη ύστερα από 10-20 χρόνια. Το “σύστημα”, δηλαδή η ματαιοδοξία και η απληστία μου θα με έχουν ρουφήξει ή θα έχω καταφέρει να είμαι άνθρωπος; Θα μπορώ να κοιτάξω το γιο μου στα μάτια;