300 λέξεις για τους "300"


Ο κολλητός μου έλεγε: «Πάμε να το δούμε για χαβαλέ, αλλά πρέπει να έχουμε υπόψη ότι πρόκειται ουσιαστικά για μεταφορά καρτούν στο σινεμά και όχι για ιστορική ταινία…»

Εχθές το βράδυ λοιπόν, σε νυχτερινή προβολή, παρακολούθησα τη νέα κινηματογραφική μανία της Ελλάδας, (αλλά και της Αμερικής) τους «300». Έχοντας διαβάσει και ακούσει αρκετές κριτικές και σχόλια στα ΜΜΕ ήμουν προετοιμασμένος να δω την καρτουνίστικη και ιστορικά ανακριβή εκδοχή της επικής μάχης στις Θερμοπύλες, όπως την φαντάστηκε o κομίστας Frank Miller. Έχοντας όμως πρόσφατα διαβάσει τις «Πύλες της Φωτιάς», έργο του συγγραφέα Steven Pressfield που η ιστορική του ακρίβεια (σύμφωνα με τον Ηρόδοτο) πλησιάζει το τέλειο στο μέτρο του δυνατού για ένα ιστορικό μυθιστόρημα, ομολογώ ότι αμφιταλαντεύτηκα αρκετές φορες κατά τη διάρκεια της ταινίας…

Το σίγουρο είναι ένα. Αν πραγματικά καταφέρει κανείς να ξεχάσει για δύο ωρίτσες την ιστορία και αντέχει στην υπερβολή, τότε το συγκεκριμένο φιλμ θα του φανεί πραγματικά εντυπωσιακό. Καταιγιστική δράση, αιματηρές μάχες, σκληροτράχηλοι ήρωες και πορωτικές ατάκες είναι κάποια απ’τα στοιχεία του. Επιπλέον, η ιδέα να γυριστεί χωρίς πραγματικά σκηνικά, αλλά με εικονικά, είναι ίσως το μέλλον των ταινιών δράσης, τουλάχιστον στο Χόλιγουντ. Και αποδίδει αρκετά καλά στο πανί κατά τη γνώμη μου. Επίσης το φιλμ ικανοποιεί κατά κάποιο τρόπο την «ανάγκη» του Νεοέλληνα για θετική προβολή της Ιστορίας του. Σε κάνει «εθνικά υπερήφανο». Γι’αυτό άλλωστε και ο τόσος θόρυβος γύρω από αυτό.


Απογοητεύτηκα από την παρουσίαση των σπαρτιατών σαν body builders (ειδικά στη σκηνή που ξεκινούν απ’τη Σπάρτη προς τις Θερμοπύλες θυμίζουν εκδρομή φουσκωτών από συνοικιακό γυμναστήριο) όπως και από την παρουσίαση των Περσών σαν τερατόμορφους, σχεδόν εξωγήινους εισβολείς. Γέλια μου προκάλεσε (και σε όλη την αίθουσα…) η φιγούρα του Ξέρξη. Δεν περιγράφεται με λόγια, πρέπει να το δείτε για να καταλάβετε… Είναι τόσο ακραίο το φαινόμενο που δεν απορώ πια για το πώς μια ταινία με θέμα μία μάχη μεταξύ Ελλήνων και Περσών το 480 π.Χ. πήρε πολιτικές διαστάσεις μεταξύ του Ιράν και των Η.Π.Α. του σήμερα, δεδομένης της γενικότερης εμπάθειας των αμερικανών απέναντι στους εκάστοτε «αντιπάλους» τους.

Σε τελική ανάλυση μπορώ να πω ότι πέρασα ένα ευχάριστο βράδυ, βλέποντας μια ταινία που τουλάχιστον δεν είναι δήθεν (όπως π.χ. η «Τροία»). Ξέρεις απ΄την αρχή ότι πας να δεις καρτούν κι αυτό βλέπεις. Επιπλέον μπορεί να φανεί έως και διδακτική (!) για κάποιους αν σκεφτείτε ότι είδα κοπέλα στην αίθουσα να κλαίει επειδή στο τέλος πέθαναν όλοι και αυτή σοκαρίστηκε γιατί δεν το περίμενε!!! Γιατί ο Λεωνίδας δεν επέστρεψε στη Σπάρτη να κάνει τρελό σεξ με τη γυναίκα του σε μία φάρμα έξω απ’την πόλη, ώσπου να τον ξανακαλέσουν ύστερα από χρόνια να τους ξελασπώσει από εισβολή βιονικών κατσαρίδων… Η πλύση εγκεφάλου του χολιγουντιανού τρόπου αφήγησης σε όλο της το μεγαλείο… Το φιλμ αυτό ίσως και να προκαλέσει κάποιους να ψαχτούν περισσότερο να μάθουν την ακριβή ιστορία της μάχης. Συστήνω ανεπιφύλακτα Pressfield. Το βιβλίο του, εκτός από διδακτικό, είναι πάνω απ’όλα συναρπαστικό! Και αναμένω με αγωνία μεταφορά του δικού του βιβλίου στη μεγάλη οθόνη… Αν οι «300» του Miller πόρωσαν μερικές χιλιάδες Ελλήνων σινεφίλ τότε είμαι σίγουρος ότι οι «Πύλες τις Φωτιάς» θα φέρουν επανάσταση…

Υ.Γ. Και αν απορείτε για τον τίτλο… ε, εντάξει… και στις Θερμοπύλες δεν πολέμησαν μόνο 300… περίπου 1000 ήταν…

Advertisements

4 thoughts on “300 λέξεις για τους "300"

Add yours

  1. Συμφωνώ απόλυτα για την ταινία…! Αλλά και για το βιβλίο…! Συναρπαστικό…!

    Καλό απόγευμα…

  2. Δεν έχω δει ακόμα την ταινία, αλλά έχω διαβάσει το βιβλίο και τώρα πολεμάω με την νύστα μου κάθε βράδυ να τελειώσω το «Άνεμοι Πολέμου.»
    Παρόλο που τέτοιες ταινίες φέρνουν σε κάποια υποτυπώδη επαφή τους micro-ιστορικά συνειδητοποιημένους Αμερικανούς, κάνουν μεγάλο κακό στην αντίληψή τους περί Ανατολής. Πρόσφατα είδα κάπου στα γραφόμενα ενός μαθητού να αποκαλεί τους Μουσουλμάνους Περσες…
    Ανυπομονώ παρόλο αυτά να πάω να την δω….

  3. Αυτο πιστευω οτι ειναι και το μεγαλυτερο κακο που κανουν αυτες οι ταινιες. Ο κοσμος λανθασμενα ταυτιζει τους αρχαιους Περσες με τους συγχρονους μουσουλμανους και (ας μην κρυβομαστε…) τους αρχαιους Ελληνες με τους συγχρονους. Γι’αυτο και οι ιστορικες ανακριβειες ενω φαινομενικα ειναι παραπλευρη απωλεια στο βωμο του θεαματος, στην ουσια δημιουργουν εν γενει επικινδυνες καταστασεις. Και αυτο που με ανησυχει δεν ειναι τοσο το πως διαμορφωνεται η αντιληψη των Αμερικανων για την Ανατολη, αλλα η αντιληψη που διαμορφωνουν οι Νεοελληνες για τους εαυτους τους…

  4. Συμφωνώ με όλα τα προλεγόμενα. Έχω και την απορία αν τα πράγματα ήταν αντίστροφα, αν δηλαδή οι Πέρσες ήταν οι καλοί και οι Σπαρτιάτες οι κακοί, τι αντιμετώπιση θα είχε μια τέτοια ταινία στη χώρα μας απο ιστοριοδίφες, εκκλησία και δημοσιογράφους. Μπρρρ! Όπως και να έχει, αφου η ταινία μας βγάζει προς τα έξω γενναίους, τολμηρούς και ατρόμητους την αγκαλιάζουμε…
    @χοχλιδάκι: Οι ‘άνεμοι πολέμου’ είναι κατά τη γνώμη μου το λιγότερο ελκυστικό βιβλίο του Pressfield. Αντιθέτως το τελευταίο του, το βρήκα εφάμιλλο αν όχι καλύτερο και απο τις Πύλες.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Create a website or blog at WordPress.com

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: