Ως το ξημέρωμα… (Μέρος 1ο)

…Ο Κώστας φόρεσε το παλτό του βιαστικά καθώς ο ενοχλητικός ήχος του κινητού του τηλεφώνου τσίριζε στην κωλότσεπή του. Κάθε φορά που χτύπαγε του υπενθύμιζε ότι έπρεπε να πάρει άλλο, γιατί αυτό του είχε πέσει μια μέρα στο νιπτήρα την ώρα που ξυριζόταν και από τότε το κουδούνισμά του είχε γίνει ανυπόφορο…

-Καλά ρε μαλάκα τι παίρνεις και ξαναπαίρνεις αφού σου είπα θα αργήσω λιγάκι…

-Ρε πούστη μου κάθε φορά που κανονίζουμε να βγούμε έξω κάνεις σαν γκόμενα… Πόσες ώρες θες για να ετοιμαστείς πια;

-Ξεκόλλα, τώρα μπαίνω στο αμάξι και σε κάνα τεταρτάκι θα’μαι κει.

-Καλά τελείωνε…

Απ’την ώρα που κανόνισε να βγει με τους κολλητούς το μόνο που σκεφτόταν ήταν να γαμήσει. Απορούσε κι ο ίδιος με τον εαυτό του… Τους τελευταίους μήνες οι ορμές του ήταν ανεξέλεγκτες… Είχε καταντήσει να κοιμάται σχεδόν κάθε βραδυ σε ξένο σπίτι και όταν ξημέρωνε έλεγε τις χίλιες δυο παπαριές για να την κάνει. Και τα κατάφερνε καλά με τις γκόμενες, παρόλο που αυτό το κρυφό ταλέντο το ανακάλυψε πολύ πρόσφατα. Δεν του καιγότανε καρφάκι αν θα αργούσε. Το μόνο που είχε σημασία ήταν να είναι στην τρίχα και με την αυτοπεποίθηση να χτυπάει κόκκινο.

Το ραντεβού ήταν έξω απ’το Lanus, το καινούριο στέκι της παραλιακής, και όταν έφτασε οι φίλοι του, ο Στάθης, ο Στέφανος και ο Άγγελος, τον περίμεναν απ’έξω.

-Πού είσαι ρε μαλάκα τόσες ώρες; φώναξε ο Στέφανος.

-Δεν τον ξέρεις τον παπάρα, μια ζωή τα ίδια, μουρμούρισε ο Άγγελος.

-Έλα, ξεκολλάτε και πάμε μέσα, τους διέκοψε ο Στάθης  που μυρίστηκε ότι θα τον κράζουν ασταμάτητα και προχώρησε στην είσοδο.

Ο Στάθης είχε κάποια κονέ στο μαγαζί κι έτσι δεν άργησαν να βρεθούν μέσα παρόλο που στην είσοδο γινόταν της πουτάνας…

Το μαγαζί επιβεβαίωνε τη φήμη του ως το πιο τρέντι club της παραλίας. Φίσκα στον κόσμο (και στα μουνιά όπως αμέσως παρατήρησε ο Κώστας) διέθετε τεράστιο στρογγυλό μπαρ από το κέντρο του οποίου ξεπηδούσε ένας φοίνικας. Στο βάθος, απέναντι απ’την είσοδο, ο χώρος άνοιγε και κατέληγε στην παραλία. Εκεί τους περίμενε ένας μεγάλος καναπές από μπαμπού καθώς και τα υπόλοιπα μέλη της παρέας που βρίσκονταν από ώρα εκεί.

Στη διάρκεια της νύχτας ο Κώστας, επηρεασμένος απ’τα ξύδια και την κόκα που τον κέρασε ο Άγγελος, έψαχνε δεξιά κι αριστερά τη γυναίκα που θα του έκανε το κλικ για να δώσει την επιθυμητή συνέχεια στην βραδιά του.Δεν ασχολίοταν και πολύ με την παρέα, ήταν στον κόσμο του… Κι όσο πέρναγε η ώρα όλο και μεγάλωνε η αγωνία του. Όταν σε κάποια φαση ο Στάθης, μέσα στο στριμωξίδι, έχυσε το ποτό του πάνω στο πουκάμισο του Κώστα αυτός έγινε θηρίο…

-Καλά ρε πούστη μου δεν προσέχεις καθόλου;

-Πώς κάνεις έτσι ρε μαλάκα; Βότκα είναι, δεν λεκιάζει…

Ο Κώστας έφυγε φουριόζος για την τουαλέτα χωρίς να αλλάξει δεύτερη κουβέντα… Σίγουρα η βραδιά δεν εξελλισόταν όπως θα ήθελε. Είχε δύο ώρες σχεδόν στο μαγαζί, ακόμα δεν είχε καν εντοπίσει καμια αξιόλογη γκόμενα και τώρα είχε και το πουκάμισό του μούσκεμα εξαιτίας του παλιομαλάκα του Στάθη. Προσπάθησε να το στεγνώσει χρησιμοποιώντας χαρτί και τον στεγνωτήρα χεριών ώσπου απηυδησμένος τα βρόντηξε και αποφάσισε να φύγει. Είχε τόσα νεύρα που σίγουρα ήταν θέμα χρόνου να ξεσπάσει και έτσι σκέφτηκε ότι είναι καλύτερα να πάει σπιτι του, αντί να κωλοβαράει με τους μαλάκες τους φίλους του.

Και τότε που όλα φαίνονταν χάλια την είδε… Έξω απ’τις τουαλέτες αυτό που έψαχνε όλο το βράδυ… Ή μπορεί και όλη του τη ζωή, τόσο κούκλα ήταν…

Συνεχίζεται

Advertisements

3 thoughts on “Ως το ξημέρωμα… (Μέρος 1ο)

Add yours

  1. Ουπς… τι έγινε εκεί στο τέλος…! Α, μια χαρά το πήγαινες…! Δε φαντάζομαι να μας επιφυλάσεις happy end για ένα τέτοιο ρεμάλι…! :-Ρ

    Υ.Γ. 1… σε πέτυχα σε κάποιον aggregator… δε θυμάμαι τώρα σε ποιον…! 😉

    Υ.Γ. 2… αν σου αρέσουν τόσο πολύ τα comments, με κίνδυνο να σε στείλουν «με πολλαπλά κατάγματα στο νοσοκομείο» πρέπει να αφαιρέσεις τις πολλές προϋποθέσεις…. και wv και mod είναι λιγάκι υπερβολικά…! 😀

  2. Το ρύθμισα το θέμα με τα comments.Είχες δίκιο αλλά νομίζω ήταν default ρυθμίσεις δεν τα πείραξα εγώ.Το τέλος δεν θα είναι happy μόνο αυτό μπορώ να πω προς το παρόν…

  3. 8 μέρες τώρα περιμένουμε τη συνέχεια. Ούτε ο Παπακαλιάτης δε μας αφήνει να αγωνιούμε τόσο.Άντε ντε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Create a website or blog at WordPress.com

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: