Ως το ξημέρωμα… (Μέρος 2ο)


Τα κόκκινα μακριά μαλλιά της έπεφταν σαν χείμαρρος στην γυμνή πλάτη της. Ήταν ψηλή και το κορμί της αποτελούσε το πρότυπο της σύγχρονης σεξουαλικότητας… και το πρότυπο του Κώστα επίσης… Μυστηριακή, σχεδόν τρομαχτική προκάλεσε στον Κώστα τρομερή αμηχανία και ταχυπαλμία καθώς αντικρυζε για πρώτη φορά το χαμόγελό της. Υπνωτισμένος, σαν να τον οδηγεί μια ξένη δύναμη, την πλησίασε και της ψυθίρισε κάτι στο αυτί. Τα ρουθούνια του πλυμμήρισαν με το άρωμά της με αποτέλεσμα να νιώθει τις κλειδώσεις του να λύνονται… Ο χρόνος είχε σταματήσει και ο κόσμος γύρω του είχε παραμορφωθεί… Αυτή ανταποκρίθηκε αμέσως στα λόγια του χωρίς να την διακατέχει ίχνος ταραχής σαν να τον περίμενε. Τον έπιασε αποφασιστικα απ’το χέρι και τον τράβηξε πίσω της σαν σκυλάκι δεμένο στο λουρί του καθώς άνοιγε δρόμο μέσα στο πλήθος.

Ο Κώστας είχε ξεχάσει την παρέα του σαν να μην υπήρχε. Την ακολούθησε υποταγμένος μέχρι το μπαρ. Είχε παρασυρθεί σε έναν αισθησιακό χορό μαζί της όταν ένιωσε ένα χέρι να τον χτυπάει στον ώμο. Ήταν ο Στάθης…

-Τι έγινε ρε φίλε, εντάξει με τον λεκέ;

-Εεε;

-Λέω, εντάξει με τον λεκέ; Έφυγες σαν δαιμονισμένος πριν και σε ψάχνω τόσες ώρες. Νομίζαμε ότι είχες φύγει…

-Όχι εδώ είμαι…

-Η κοπέλα…;

Ο Κώστας κοίταξε αμήχανος μία την κοπέλα δίπλα του και μία τον Στάθη… Τα είχε ψιλοχαμένα…

-Τελοσπάντων. Πάρτην μαζί σου κι ελάτε γιατί η έκπληξη είναι έτοιμη. Έφτασε η τούρτα και όλοι περιμένουν εσένα…

-Ποια έκπληξη;

-Καλά ρε μαλάκα γιατί ήρθαμε εδώ, δεν θυμάσαι; Την έκπληξη για τα γενέθλια του Στέφανου. Έχουμε στείλει την Έλενα να τον παραπλανήσει αλλά δεν θα μπορεί να τον κρατάει για πολύ ακόμα. Μη σκαλώνεις, φέρε και την κοπέλα μαζί σου, δεν τρέχει…

Αυτή τότε ψυθίρισε κάτι στον Κώστα και αυτός αποκρίθηκε…

-Δεν θα έρθω, πήγαινε μόνος σου…

Ο Στάθης γούρλωσε τα μάτια και φάνηκε σαν να μη πιστεύει αυτό που άκουσε. Οι τέσσερίς τους ήταν παιδικοί φίλοι απ’το σχολείο και πάντα έψαχναν αφορμές να ξενυχτάνε, πόσο μάλλον τώρα που γιόρταζαν γενέθλια. Εντούτοις, τελευταία ο Κώστας είχε αρχίσει να απομακρύνεται απ’την παρέα χωρίς προφανή λόγο. Δεν τους απέφευγε ακριβώς, αλλά ήταν σαν να μην είναι εκεί. Έφτασε όμως στο σημείο να είναι τόσο μαλάκας ώστε να τους φτύσει μια τέτοια μέρα για μια άσχετη γκόμενα;

-Πας καλά ρε μαλάκα, τι είναι αυτά που λες;

-Πρέπει να φύγω. Δώσε τις ευχές μου στον Στέφανο και πες του ότι θα τον πάρω αύριο τηλέφωνο.

-Δεν σε πιστεύω ρε πούστη μου. Έχεις γίνει πραγματικά μαλάκας τελευταία…

-Γάμησέ με ρε Στάθη. Τι πειράζει δηλαδή; Τόσα γενέθλια έχουμε γιορτάσει, τόσο κακό είναι να λείψω απόψε;

-Τι να σου πω ρε… Κάνε ότι καταλαβαίνεις. Ούτως ή άλλως μας έχεις γραμμένους στ’αρχίδια σου. Μόνο να τα θυμάσαι αυτά που κάνεις…

-Δεν πας να γαμηθείς λέω γω; Ποιος νομίζεις ότι είσαι; Εγώ φταίω που κάθομαι και απολογούμαι…

Και ξαφνικά, αδιαφορώντας κυριολεκτικά για την ύπαρξη του Στάθη, τράβηξε σχεδόν βίαια την κοπέλα και αναζήτησε την έξοδο… Τι τους ένοιαζε αυτούς τι θα κάνει; Έτσι κι αλλιώς, ο σκοπός που βγήκε έξω απόψε ήταν να γνωρίσει καμια γκόμενα…και αυτό το κατάφερε. Χώρια που ένιωθε ότι αυτή τη φορά παραήταν τυχερός… Θα μπορούσε μέχρι και σχέση να κάνει μαζί της παρόλο που αυτό που προείχε τώρα ήταν να την πηδήξει…

Συνεχίζεται

Advertisements

2 thoughts on “Ως το ξημέρωμα… (Μέρος 2ο)

Add yours

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Create a website or blog at WordPress.com

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: