Ως το ξημέρωμα… (Μερος 4ο)

…ο γνώριμος τσιριχτός ήχος του κινητού του ακούστηκε στα αυτιά του σαν να έρχεται από τούνελ… Σχεδόν απόκοσμος… Δεν μπήκε στον κόπο να το αναζητήσει. Παντού σκορπισμένα στο δωμάτιο βρίσκονταν τα ρούχα του, καθώς και τα ρούχα εκείνης. Σίγουρα θα ήταν κρυμμένο κάπου κάτω από αυτα, ίσως σε κάποια τσέπη. Στο κάτω κάτω ποιος να είναι; Καμία όρεξη δεν είχε να μιλήσει με κανέναν τους. Αφού κανείς δεν τον καταλάβαινε…

Γύρισε ελαφρά και με έναν δισταγμό το κεφάλι του και την αντίκρυσε… Δε θύμιζε σε τίποτα το διαβολικό «θηρίο» που χύμηξε να τον «κατασπαράξει» το περασμένο βράδυ. Έμοιαζε περισσότερο με άγγελο ή καλύτερα με νεογέννητο βρέφος. Ένα πρόσωπο αθώο, καθαρό, σαν να μην έχουν περάσει χρόνια από πάνω του, μια φωτεινή επιδερμίδα που καθρέφτιζε εκτυφλωτικά το λιγοστό φως που ξεγλυστρούσε παιχνιδιάρικα από τις γρίλιες του παντζουριού… Μα τι του συνέβαινε; Τι αλλόκοτο συναίσθημα ευφορίας ήταν αυτό που ένιωθε; Τα χέρια του, σαν να μαγνητίζονταν απ’το κορμί της (γαμώτο, ήθελε να την πάρει αγκαλιά;). Στην ψυχή του, ένα αλλοπρόσαλο σκίρτημα γεννιόταν… Πρωτόγνωρες σκέψεις περνούσαν σαν κομήτες απ’το νου του, τόσο γρήγορα που κι ο ίδιος δεν προλάβαινε να τις επεξεργαστεί. Πλήρης ή κενός…; Δεν μπορούσε να εξηγήσει. Φοβισμένος όμως σίγουρα. Θαρρείς και είχε ξυπνήσει σε άλλο τόπο και χρόνο, σε άλλη διάσταση. Μα να θέλει να την αγκαλιάσει…;

Απορροφημένος καθώς ήταν στη δίνη του θολωμένου μυαλού του, μόνο που δεν ούρλιαξε όταν την είδε να κινείται βγάζοντας έναν ελαφρύ μα τόσο ερεθιστικό αναστεναγμό. Ξαφνικά τον κυρίεψε φρίκη. Αν ξύπναγε τώρα τι θα της έλεγε; Γιατί τον ενδιέφερε ΤΙ θα της έλεγε; Γιατί είχε μάθει να ζει τόσα χρόνια καταπνίγοντας κάθε επιθυμία για δέσιμο, έστω και πρόσκαιρο, έστω και ευκαιριακό; Γιατί στερούσε στον εαυτό του τη χαρά και την απόλαυση που μπορούσε να του προσφέρει ένα χάδι ή μια αγκαλιά, έστω κι αν είναι από κάποια που δεν τον αγαπά…τουλάχιστον ακόμα… Γιατί κατάντησε ένας κυνικός μπάσταρδος που δεν συμπαθούσε κανείς, που τον έχουν σιχαθεί μέχρι και οι φίλοι του, που τον έχει σιχαθεί μέχρι και ο ίδιος του ο εαυτός; Που θα σιχαινόταν κι αυτή αν τον γνώριζε… Και σε τελική ανάλυση μήπως τις χαρές αυτές δεν τις στέρησε ο ίδιος απ’τον εαυτό του; Μήπως του τις στέρησε ένα μεγάλο χέρι εκεί ψηλά, ένα χέρι που σαν να φτιάχνει ένα γιγάντιο, κοσμικό ψηφιδωτό, φροντίζει να υπάρχει πάντα μια ισορροπία; Μήπως έπρεπε να τρέξει στην τουαλέτα να συνεχίσει τις σκέψεις του πριν ξυπνήσει αυτη;

Κατάβρεξε το πρόσωπό του και έκατσε στη λεκάνη με το κεφάλι του τυλιγμένο σε πετσέτα. Προσπαθούσε να είναι όσο πιο ήσυχος γίνεται μην τυχόν και την ξυπνούσε. Έπρεπε να βάλει κάτω τις σκέψεις του και να τις στήσει σε μια σειρά. Πρώτη φορά ένιωθε αυτή την ανάγκη στη ζωή του και του φαινόταν τρομερά δύσκολο. Πόσο μάλλον σήμερα που αισθανόταν τόσο περίεργα. Πέρα απ’τη στοχαστική έκρηξη που έλαβε χώρα στο κεφάλι του, ήταν κι αυτό το αίσθημα ελαφρότητας που ένιωθε στο κορμί του απ’την ώρα που ξύπνησε, σαν να μην είχε ξενυχτήσει και πιεί τον άμπακα το περασμένο βράδυ. Ευχάριστο μεν, περίεργο δε… Τελικά ίσως δεν έφταιγε κάτι συγκεκριμένο. Απλά, όσο κοιμόταν, συντελέστηκε μια τεράστια αλλαγή στον τρόπο σκέψης του και αυτό έβαλε σε δεύτερη μοίρα την κούραση και το hang over. Με τη βρεγμένη πετσέτα να λειτουργεί τονωτικά, τα πράγματα κάπως ξεκαθάριζαν… Μάλλον ήταν καιρός να επενδύσει σε μία σχέση με μια γυναίκα… Τώρα, σήμερα που δεν μοιάζει ακατόρθωτο. Σήμερα που νιώθει το φόβο, αλλά θέλει να τον νικήσει… Σήμερα που έχει τη δύναμη να κοιτάξει κατά πρόσωπο τις ερινύες που τον κατέτρεχαν και να ουρλιάξει δυνατότερα από αυτές… Τα μάτια του έλαμψαν από ελπίδα ότι θα μπορούσε, συν τω χρόνω, να προσεγγίσει ξανά τους φίλους του, μα πάνω από όλα τον ίδιο τον Κώστα… Εκείνον τον ξεχασμένο εαυτό του…

Έτσι όπως τα ‘χεις κάνει; Του ψυθίρισε μια φωνή…

Μα γιατί, ποτέ δεν είναι αργά… έτσι δεν λένε; Αντιμίλησε με αυθάδεια ο Κώστας, νιώθοντας να πνίγεται στο δίκιο του, στραμμένος προς τον καθρέφτη…

Η νοερή στιχομυθία πήρε τέλος με τον Κώστα να μένει με ανοιχτό στόμα μπροστά στον
καθρέφτη. Τον διαπεραστικό ήχο του τηλεφώνου του κάλυπτε με ευκολία πια το εκκωφαντικό ουρλιαχτό της…

Συνεχίζεται

Advertisements

12 thoughts on “Ως το ξημέρωμα… (Μερος 4ο)

Add yours

  1. Δεν είναι σωστό αυτό που κάνεις.Περίμενα ότι θα το τελειώσεις.Σε μισώ.Δε μου αρέσει η αγωνία.
    Χμ.Είναι ωραίο.Δηλαδή γράφεις ωραία.Μπράβο.

  2. Τελικά έκανα βλακεία στο προηγούμενο μέρος που σου είπα να γράψεις το επόμενο πριν το Πάσχα, έπρεπε να συμπληρώσω πως εννοούσα το φετινό Πάσχα!
    Η ιστορία και γίνεται όλο και πιο αγωνιώδης, τι να φυλάς για το τέλος; Αν και είσαι λίγο πειραγμένος και μπορεί να μας πεις πως η κοκκινομάλα ούρλιαξε επειδή είδε κατσαρίδα ή κανένα ποντίκι, αλλά όχι, είναι σε κυριλέ ξενοδοχείο!!!
    Και που’ σαι, πριν την Πρωτομαγιά ε; Και εννοώ αυτή που μας έρχεται…

  3. Μπορω να μυριστω το τελος(εχω κανει και καφετζου!), αλλα θα το καταθεσω σε ενα συμβολαιογραφειο, γιατι ο therapist ειναι αναποδος, και ειναι ικανος να αλλαξει την ιστορια για να μου παει κοντρα…
    Θεραπευτη μου,do not cease to amaze me, please.

  4. Ladies and Gentlemen…. Παρακαλω υπομονη… Ο καλλιτεχνης εχει αναγκη απο στοχασμο για να σκιαγραφησει τους ηρωες του και να σας προσφερει απλοχερα ενα συναρπαστικο και ΚΥΡΙΩΣ απροβλεπτο τελος! Καφετζουδες, φαντασιοπληκτοι,μεντιουμ και λοιποι τσαρλατανοι απλα αφηστε με να τελειωσωωωωω…..

  5. Απο δω θα ξεκινήσει το πετσοκόψιμο και οι ποταμοί αίματος; :-Ρ

    Που είναι ο void; ε;

  6. Κωστάκη; Κωστάκη μ’ακούούούούς; Σε περιμένει ο θεραπευτής σου. Κωστάκη μην κάνεις καμιά βλακεία,ε; Άσε κάτω το ξυράφι αφρό ξυρίσματος. Κωστάάάάάκηηηηηη!
    Θεραπευτά,
    καληνύχτα σας

  7. @Σπυρος Σεραφειμ: Καλως ηρθες κι ευχαριστω για τα καλα λογια.

    @adomiel: Που χαθηκατε εσεις…;Και τι διψα για αιμα ειναι αυτη;Ονειρευεστε splatter;Μαλλον θα απογοητευτειτε…Συνεχιστε ομως να ψαχνετε εναγωνιως να ανακαλυψετε (και να αποκαλυψετε…) το τελος… Το αντιμετωπιζω σαν προκληση!
    Οσο για τον void, αναμεινατε φανατικοι θαυμαστες,συντομα θα ειναι κοντα σας…

    @industrial daisies: Μα εχω αφησει τοσες υπονοιες οτι θα χυθει αιμα;

  8. Νομίζω ηθελημένα, για να μας την φέρεις… Είπα κι εγώ να οξύνω την αγωνία, να φάμε τα νύχια μας… Μόνο ειδοποίησε την επόμενη φορά να έχω στριμμένο τσιγάρο, Coca και ποπ κορν! :ppppp

  9. Σας ενημερωνω οτι συμφωνα με εγκυρες πληροφοριες και εκτος συγκλονιστικου απροοπτου, το 5ο και τελευταιο μερος της δημοφιλους σειρας «Ως το ξημερωμα…» θα ανεβει αυριο, ημερα Δευτερα, λιγο μετα τις 5 το απογευμα.Μεινετε στους δεκτες σας και προμηθευτειτε οτι σας ευχαριστει και εμεις, απο την παραγωγη, σας υποσχομαστε ενα συγκλονιστικο τελος! Μην το χασετε…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Create a website or blog at WordPress.com

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: