Ως το ξημέρωμα… (Μέρος 5ο)

Με μια δυνατή γροθιά, ο Κώστας υπέκυψε στην παρόρμηση να σπάσει τον καθρέφτη. Το χέρι του δεν ένιωσε καθόλου πόνο, όταν συγκρούστηκε με το γυαλί…Θρύψαλα πετάχτηκαν εδώ κι εκεί, αντανακλώντας εκατομμύρια ακτίνες φωτός προς όλες τις κατευθύνσεις.

Οι διάφοροι ήχοι εξακολουθούσαν να ακούγονται παράξενα στα αυτιά του… Το τζάμι που έσπασε, το κινητό του που στρίγκλιζε και οι φωνές της, όλα ακούγονταν σαν να έρχονται από την άλλη άκρη ενός τούνελ και όλα σταμάτησαν την ίδια στιγμή. Η ησυχία που επικρατούσε τώρα ήταν απείρως πιο τρομαχτική… Σέρνοντας τα βήματα του πάνω στα θραύσματα, ο Κώστας πλησίασε αργά την πόρτα του μπάνιου που είχε παραμείνει ανοιχτή. Τα χέρια και τα χείλη του έτρεμαν. Ξεπρόβαλε όσο πιο ήσυχα μπορούσε το κεφάλι του και κοίταξε το δωμάτιο. Το σκηνικό γνώριμο μεν, αλλαγμένο δε. Το ημίφως παραμόρφωνε τα σχήματα και οι σκιές παραπλανούσαν το βλέμμα. Κοιτώντας για λίγο χαμηλά, του πέρασε φευγαλέα η σκέψη ότι ήταν πολύ τυχερός που δεν κόπηκε με τόσα σπασμένα γυαλιά στο πάτωμα.

Τότε την είδε… Ήταν καθιστή στο κρεβάτι και τα μαλλιά της ήταν ριγμένα στο πρόσωπό της κρύβοντάς το τελείως. Τα σκεπάσματα είχαν βρεθεί στο πάτωμα και αποκάλυπταν το γυμνό της κορμί… Ένιωσε κάτι μέσα του να σπάει κοιτώντας την. Αυτό το ανεξήγητο και απροσδιόριστο συναίσθημα του ήταν πρωτόγνωρο. Ούτε ευχάριστο, ούτε δυσάρεστο, τον έκανε να νιώθει ανήμπορος και δυνατός ταυτόχρονα… Η λευκή της επιδερμίδα και η καλλίγραμμη σιλουέτα της του έδιναν την εντύπωση ότι αντικρύζει άγαλμα. Τα πόδια της, ενωμένα και γονατισμένα ελαφρά, κάλυπταν την ήβη της και η στάση της θύμιζε αναγεννησιακό πίνακα ζωγραφικής. Τούφες απ’τα κατακόκκινα μαλλιά της πλέκονταν ηδονικά με τα στήθη της… Ήθελε πολύ να την αγγίξει… Μπορούσε πλέον να ακούει τους πνιχτούς της λυγμούς…

Περπατώντας με αργά και σταθερά βήματα ως την άκρη του κρεβατιού, έβλεπε πια ξεκάθαρα τα δάκρυα που κυλούσαν απ’το πηγούνι της. Από αυτή τη σκοπιά, έβλεπε τα δάχτυλά της, αυτά που τον άγγιζαν το περασμένο βράδυ με τόση τρυφερότητα… Αυτά που τώρα βρίσκονταν μπλεγμένα στα μαλλιά του και έτρεμαν σαν μικρά κλαράκια. Μπορούσε πλέον να δει και το δικό του κορμί να κείτεται δίπλα της. Πάλλευκο και άκαμπτο, απέπνεε μια φοβερή ψύχρα καθώς το απλανές βλέμμα του ήταν καρφωμένο στο ταβάνι. Το μυαλό του είχε σταματήσει (σάμπως δεν είχε σταματήσει και η ίδια του η καρδιά;), ένα μπλεγμένο κουβάρι απο μνήμες, σκέψεις και ανεκπλήρωτους πόθους. Αντιμετώπιζε με φρίκη την γνώση ότι δεν του έμενε άλλος χρόνος, ότι δεν είχε άλλη ευκαιρία, ότι καμιά φορά ΕΙΝΑΙ αργά… Ότι το καντήλι του είχε σβήσει… Κι όλα αυτά όταν αποφάσισε να αλλάξει. Όχι τον εαυτό του, αλλά τον τρόπο ζωής του… «της ζωής του»… τι αστείο. Με τα μάτια γουρλωμένα καθώς βρισκόταν απέναντι στο νεκρό του σώμα, ξέσπασε σε τρανταχτά γέλια, σε αβάσταχτα αναφιλητά… αναφιλητά χωρίς ήχο, χωρίς υπόσταση, χωρίς ζωή. Αυτή στράφηκε προς το μέρος του, αλλά ήταν σαν να κοιτούσε από μέσα του… Την έλεγαν Ελπίδα…

{…ο γνώριμος τσιριχτός ήχος του κινητού του ακούστηκε ξανά στα αυτιά του σαν να έρχεται από τούνελ… Σχεδόν απόκοσμος… Κάθε φορά που χτύπαγε του υπενθύμιζε ότι έπρεπε να πάρει άλλο, γιατί αυτό του είχε πέσει μια μέρα στο νιπτήρα την ώρα που ξυριζόταν και από τότε το κουδούνισμά του είχε γίνει ανυπόφορο…}

Τέλος.

Advertisements

11 thoughts on “Ως το ξημέρωμα… (Μέρος 5ο)

Add yours

  1. Είμαι σίγουρη ότι έκοψες την παράγραφο που τον έσφαξε με το ψαλιδάκι του μανικιούρ για να «αποφύγεις» τα αίματα…! 😉

    Υ.Γ. Μου άρεσε…

  2. Άσχημο αλλά λυτρωτικό τέλος.
    Χμ..Σκπτώνεις τον ήρωά σου.Αλλά δεν μπορείς να τον εξαφανίσεις τελείως.
    Ξέρεις τι πάει να πει αυτό Θεραπευτή;

  3. @adomiel: …κατι χρειαστηκε να κοψω στην πορεια, αλλα αυτην τη φορα δεν το πετυχες… Ευχαριστω για τα καλα λογια παντως!

    @aniaris: Δεν θα το ελεγα λυτρωτικο, εγω προσωπικα, αλλα ο καθενας οταν διαβαζει κατι γινεται αυτοματα «δικο του» και βγαζει τα δικα του συμπερασματα. Σιγουρα ευχαριστω που εκανες τον κοπο να το διαβασεις ολο και να περιμενεις ως το τελος. Και οχι, δεν ξερω τι παει να πει αυτο και θελω να μαθω!

  4. Από ψυχολογικής απόψεως έχω να πω κύριε Θεραπευτά ότι ο χωρισμός του ήρωα σε αυτόν και στο είδωλο υποδηλοί σχιζοφρένεια. Οι δυο ήλιοι του Dali, οι δυο ήλιοι στην Αρχαία Τραγωδία κ.ο.κ. Από σινεφίλ άποψη έχω να πω ότι μου ‘κατσε το ποπ κορν, πήγα να το σώσω με το αναψυκτικό και πνίγηκα χειρότερα! Γιατί παιδάκι μου γράφεις τέτοια πράγματα,ε;;;;; Κι εγώ που εμπιστεύτηκα την θεραπεία μου στα χέρια σου…
    Υπογράφουσα:
    Τα πέταλα της μαργαρίτας (αυτά που τίναξε αφού διάβασε το κείμενό σου)

    Το να βλέπεις μια σκηνή να εκτυλίσσεται μέσα από τα μάτια ενός παρόντος-απόντος είναι συνήθως από τα πιο ενδιαφέροντα σκηνικά σε μια ταινία ή ένα κείμενο. Μου άρεσε πολύ, κυρίως γιατί κατάφερες το δύσκολο. Να μην γίνει εμφανές μέχρι το τέλος το τρυκ.
    Υπογράφουσα:
    Industrial Daisies

    Υ.Γ.: Το ότι είμαι δύο και σου γράφω μήπως είναι σημάδι ότι σαν θεραπευτής τα έχεις κάνει σκατά; ;pppppp

  5. Ακούγεται πένθιμη μουσική του Βάγκνερ, η ομίχλη κινείται απαλά σκεπάζοντας στο πέρασμά της ό,τι αγγίζει. Μέσα στην αχλύ όμως κάτι διαφαίνεται και έρχεται στο προσκήνιο, κάτι ή μήπως….κάποιος; Η μουσική δυναμώνει και μέσα απο το αδιευκρίνιστο ξεπροβάλλω εγώ! Σου λέω «Ο Κώστας σε ευχαριστεί που έκανες γνωστή την ιστορία του και απεκατέστησες τη μνήμη του» Δεν απαντάς, με κοιτάς σαστισμένος για λίγο και ύστερα: «2Σx2 είσαι πάλλευκος». «Πάντα ήμουν καλέ μου φίλε, εσύ δεν το διέκρινες» σου είπα και έφυγα παίρνοντας μαζί μου και την ομίχλη και την μουσική!
    Μουαχαχαχαχα!

  6. Για να ψωνιστω και λιγο αγαπητοι μου φιλοι, να για να μαθετε να με λετε Παπακαλιατη…Αλλα καλα κανατε γιατι με αναγκασατε να βαλω τα δυνατα μου και να γραψω κατι που αρεσε σε μενα αρκετα, αν και δεν ειμαι απολυτα ικανοποιημενος…Τωρα αν αρεσε και σε σας αυτο ειναι πολυ ευχαριστο!Οσο για σενα μαργαριτα μου,ποιος σου ειπε να τρως ποπ κορν;Καλα να παθεις…

  7. Επειδή τελικά ο θάνατος είναι το μόνο που δε θα γλιτώσει κανείς θνητός,

    Πρώτα θα κλείσω το κινητό να μην ξανακούσω τον ήχο του,

    Και μετά

    θα πάρω την Ελπίδα και θα πάμε διακοπές. 0;)

  8. Καπως ετσι το βλεπω κι εγω Αγγελε.Γιατι ειναι κριμα να μην «προλαβεις» να κανεις πραγματα που θες λογω αναβλητικοτητας…

  9. O Παπακαλιάτης θεραπευτή μου, στο «κλείσε τα μάτια» σκότωσε τον ήρωα-εαυτό του κάνοντας τον,βέβαια, να φαίνεται υπέροχος κι αναντικατάστατος. Και φυσικά στην τελευταία σκηνή, παρουσιάζει όλο αυτό που γινόταν ως ένα όνειρο της γκόμενάς του (Πέμυ Ζούνη) και..τσουπ!Να’τος πάλι, ολοζώντανος(όχι που δε θα’ταν) έξω απ’την πόρτα της. Κάθε άνθρωπος που αγαπάει πολύ τον εαυτό του, θα έκανε το ίδιο.Κι αυτό δεν είναι καθόλου κακό.Δίνεται λύτρωση στους αναγνώστες (και θεατές) απ’τη στιγμή που όλοι λίγο-πολύ ταυτίζονται με τον ήρωα.
    Ουφ.Ελπίζω να κατάλαβες γιατί το παρατράβηξα με την ψυχολογική ερμηνεία της ιστορίας σου.Ενημέρωσέ με αν κάτι από αυτά ισχύει.

  10. Το πρώτο μου comment είναι γεγονός μόνο γιατί δεν μ’ αρέσει να βλέπω «παρεξηγημένα» μουτράκια…

    Γιατί καλό μου κάτι που ξεκίνησε τόσο ανάλαφρα έπρεπε να τελειώσει τόσο λυπητερά?? Πάντως νομίζω -αν και δεν είμαι ο πλέον αισιόδοξος άνθρωπος- πως ποτέ δεν είναι αργά όταν θες πραγματικά να κάνεις κάτι που θα αλλάξει τη ζωή σου. Αυτά που δεν θα προλάβεις, θα είναι αυτά που δεν θα έχεις επιθυμήσει αρκετά. Satisfait?

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Create a website or blog at WordPress.com

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: