Το κελί

Οι τέσσερις τοίχοι του δωματίου της φάνταζαν γκρίζοι στο ημίφως. Δεν της απέμενε πια πολύς χρόνος, έπρεπε κάποια στιγμή να αντισταθεί στη λήθη που της παρέλυε το κορμί. Τα ενοχλητικά τριξίματα στο ξύλινο ταβάνι πρόδιδαν την παρουσία ανυποψίαστων ποντικών. Μπορούσε να τους φανταστεί να τρέχουν εδώ κι εκεί στη σοφίτα, την νευρική κίνηση των ματιών τους, το παχουλό, τριχωτό τους σώμα και την μακριά ουρά που έσερναν πίσω τους σαν ζωντανό μαστίγιο. Τα νοητά δεσμά που την κρατούσαν στο ντιβάνι δεν θα άντεχαν για πολύ ακόμη. Το παράθυρο ήταν εκεί και την περίμενε. Ανοιχτό, διάπλατα, με θέα το άπειρο… Το έδαφος δεν φαινόταν πουθενά. Μόνο χάος. Και η πανσέληνος, ό,τι πιο κοντινό έπιανε το βλέμμα. Ο προορισμός ήταν εκεί και την περίμενε. Και το ταξίδι δεν έπαιρνε άλλη αναβολή…

Σηκώθηκε σέρνοντας τις βαριές αλυσίδες πίσω της. Ο μεταλλίκος τους ήχος προκάλεσε δαιμωνιώδη αναστάτωση στη σοφίτα. Θαρρείς και οι ποντικοί ήταν εκατομμύρια και είχαν αφυπνιστεί όλοι! Έτοιμοι να τρυπήσουν με μανία το ξύλινο χώρισμα και να σκορπίσουν γύρω της. Φρικιαστικές εικόνες σχηματίστηκαν στο μυαλό της… Τα σανίδια έσπαγαν με θριαμβευτικό κρότο και απ’το άνοιγμα μία γκρίζα, ζωντανή μάζα ξεχυνόταν με ορμή ολόγυρα… Τα κόκκινα λαμπερά μάτια τους την κάρφωναν με λυσσασμένη αδηφαγία και τα γυαλιστερά δόντια τους, προορισμένα να μπηχτούν βίαια στη σάρκα της, καθρέφτιζαν το σκοτάδι…

Διατηρώντας ολύμπια ψυχραιμία, η ασπροφορεμένη γυναίκα πλησίασε το παράθυρο. Δυνατός άνεμος στροβιλίστηκε ανάμεσα στα ξανθά της μαλλιά και το άρωμα της ελευθερίας πλυμμήρισε την ύπαρξή της. Κοιτώντας την πανσέληνο, ονειρεύτηκε μια ζωή χωρίς δεσμά. Η σελήνη της έκλεινε το μάτι με νόημα. Συγκατάνευε στην απόφαση της, την καλούσε κοντά. Η γυναίκα γύρισε και κοίταξε πίσω της, για τελευταία φορα, το ήξερε πια, μα δεν φοβόταν. Το αιώνιο κελί της ήταν εκεί, οργισμένο που έφευγε. Το σιδερένιο ντιβάνι, ξαπλωμένο στη γωνία , έκλαιγε μα μέσα του χαιρόταν. Το δερματόδετο ημερολόγιο, η μόνη της συντροφιά σ’αυτήν τη φυλακή, ήταν ανοιχτό και ακουμπισμένο στο μαξιλάρι της. Σ’αυτό ομολογούσε τα όνειρά της… Στην άλλη άκρη του μικρού κελιού, καρφωμένος στον τοίχο, ένας απροσδιόριστου σχήματος καθρέφτης χωρίς πλαίσιο. Ο ορκισμένος εχθρός της. Ακλόνητος και ψυχρός, στεκόταν πάντα εκεί, πιστός στο καθήκον του. Να της δείχνει το είδωλό της, να της θυμίζει τη θέση της, να βλέπει κάθε μέρα το χαρακωμένο της πρόσωπο και τα δειλά της μάτια… Όχι πια…..

Τα τριξίματα στο ξύλο γίνονταν όλο και πιο έντονα. Ο θόρυβος, καθώς γινόταν όλο και πιο έντονος, λειτουργούσε σαν ένα είδος αντίστροφης μέτρησης…

20…19…18… Καυτά δάκρυα κύλησαν στα μάγουλά της. Προχώρησαν πιο χαμηλά, στο λαιμό της, στα χέρια της και έλιωσαν τις αλυσίδες…

17…16…15… Το λευκό της πολυκαιρισμένο φόρεμα άρχισε να ραγίζει… Έσπασε σε κομμάτια… Χιλιάδες, μικρές, λευκές πεταλούδες πέταξαν από πάνω της και της έδειξαν το δρόμο… Έξω, ψηλά, μακριά…

14…13…12… Με μια ματιά έκανε θρύψαλλα τον καθρέφτη… Τα αιχμηρά θραύσματα, σαν βροχή από φωτεινά δόρατα της επιτέθηκαν με μανία…

11…10…9… Τίποτε δεν την άγγιζε…Ήδη τα γυμνά της πόδια πατούσαν αποφασιστικά το περβάζι…

8…7…6… Το ημερολόγιο… Όχι, δεν πρέπει να μείνει πίσω!

5…4…3… Με κινήσεις ταχύτατες και νευρικές, μα με την καρδιά και την ψυχή της έτοιμες και βέβαιες για την αυτοθυσία, βρέθηκε ξανά από εκεί που ξεκίνησε… Ξαπλωμένη στο ντιβάνι της… Την αγκάλιασε σφιχτά, για στερνή φορά… Ενώ τα πρώτα σπασμένα σανίδια έσκαγαν σαν βόμβες στο πάτωμα…

2…1…0………………………………………..

Τώρα πετούσε! Με τα όνειρά της σκαριφημένα στο ημερολόγιό της… Δεν τα ξέχασε και δεν θα τα άφηνε ποτέ πίσω. Είχε γίνει ένα με το σύμπαν, το κορμί της καθάρισε απ’τη λάμψη του φεγγαριού, όλα της τα σημάδια εξαφανίστηκαν…

Ήταν ελεύθερη…!

Advertisements

12 thoughts on “Το κελί

Add yours

  1. Μου θυμιζεις κατι ιστοριες που διαβαζε ενας φιλος μου…Νομιζω λεγονταν ιστοριες αιματος και παθους. Η κατι παρομοιο.
    Δεν θα γινω πιο σκληρη ;-).
    Εχει ανοιξη εξω. Δεν πας σε κανα παρκο να παρει λιγο οξυγονο ο εγκεφαλος, να φορεσεις ενα χαμογελο Νο. 6.3, και να φωναξεις τον void να αλλαξει η διαθεση μας;
    Το ταλεντο εχει πολλους τροπους να διοχετευεται(αν δεν το καταλαβες, σου εκανα κοπλιμαν)

  2. @ aniaris : Ευχαριστω! Θα ηθελα να μαθω γιατι ζηλεψες παντως…

    @ Αθανασια : Μη μου πεις οτι εννοεις τιποτε ιστοριες απ’την κρυπτη γιατι θα αυτοκτονησω! Το χαμογελο μου ειναι αρκετα μεγαλο για τα δικα μου δεδομενα αυτην την εποχη! Παραδοξως…! Ευχαριστω για το κοπλιμαν, αν και απ’οτι καταλαβα δεν χαριζεσαι ευκολα και φροντιζεις να γινεις σκληρη πρωτα…Ή μηπως οχι;

  3. Στα χειρότερά μου νιώθω κάπως σαν την ηρωΐδα σου. Στα καλύτερά μου σκέφτομαι ότι ίσως είμαι πιο τυχερή απ’ όσο θέλω να πιστεύω…
    Περιμένω ακόμα κάτι χαρούμενο και αισιόδοξο πάντως.

  4. ζωντανές εικόνες. η πιο δυνατή θεωρώ ότι είναι αυτή όπου τα δάκρυα λιώνουν τις αλυσίδες…

  5. @domitsa: Νομιζω ολοι μας ειμαστε λιγακι πιο τυχεροι απο οσο θελουμε να πιστευουμε, αλλα αυτο ισως ειναι καλο.Σε προκαλει να προσπαθεις κι αλλο για να βελτιωσεις τη φαινομενικα δεινη σου θεση. Οσο για τα αισιοδοξα θα δειξει.Καμια φορα σκεφτομαι οτι αυτα που γραφω ειναι λιγο «μαυρα» για να φερνω σε ισορροπια την πραγματικοτητα μου!

    @Σπυρος Σεραφειμ: Παραφραζοντας μια γνωστη φραση θα πω: Η αξια του σχολιαστη δινει δοξα στον σχολιαζομενο…

  6. Δε ξέρω γιατί αλλά μου αρέσει πάρα πολύ όταν το κείμενο συνδέεται με μια αντίστροφη μέτρηση. Μου θύμισε λίγο την «Ψύχωση» της Σάρα Κέιν – πάλι δε ξέρω γιατί. Επίσης δε ξέρω γιατί αντί να σχολιάζω το κείμενο σου κάθομαι και σου λέω τί μου θύμισε!
    Ωραίο ήταν, αλήθεια!

  7. «Όλα της τα σημάδια εξαφανίστηκαν…» Τουλάχιστον, έστω και στη φαντασία, ΟΛΑ τα σημάδια κάποιου εξαφανίζονται… Να’ σαι καλά για την αισιοδοξία, χρειάζεται πολύ…

  8. @2Σx2: Πιο πολυ μου αρεσει να διαβαζω σε σχολια το τι σκεψεις προκαλεσαν αυτα που εγραψα και λιγοτερο το να μου λενε αν τους αρεσε.Αν και η ματαιοδοξη πλευρα μου γουσταρει να τα διαβαζει..

    @aniaris: Χαιρομαι που το βρισκεις υπεροχο και που «ζηλευεις» την «μυρωδια της ελευθεριας». Λυπαμαι που ταυτιζεσαι…

    @vouts: Καλως ηρθες και ευχαριστω πολυ για τα καλα λογια. Εκανα βολτα απ’τα μερη σου και θελω να παω Ισπανια ΤΩΡΑ!

    @Αθανασια: Διατηρουσα επιφυλαξεις, αλλα τωρα πια ειμαι σιγουρος! Ναι, εισαι διπολικη και φαινεσαι! Σε πιστευω πια…

    @industrial daisies: Εγραψα το κειμενο χωρις να το εχω σκεφτει, απλα ξεκινησα να γραφω και με οδηγησε μονο του. Και το τελος του με ανακουφισε γιατι κατα καποιο τροπο το «εζησα» γραφοντας το. Ασχετως με την αυτοκριτικη που εχω κανει για το πώς γραφω (την οποια δεν θα αναλυσω εδω), το «Κελι» ηταν για μενα πολυ δυνατη εμπειρια…Γι’αυτο και ασχετα με το ποσο «καλο» ή «κακο» κειμενο ειναι, εχει περιοπτη θεση στο μυαλο μου!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Create a website or blog at WordPress.com

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: