Πρώτη Αγάπη και Παντοτινή…!

Γεννήθηκες το 1978. Δεν μου άρεσες όταν σε γνώρισα, μου φαινόσουν γερασμένη. Ήμουν όμως υποχρεωμένος να σε υπομένω…και να φαντάζομαι άλλες, χωρίς ίχνος ντροπής!

Οι πρώτες μας φορές ήταν επεισοδιακές! Σάμπως πάντα έτσι δεν είναι; Οι πρώτες μας βόλτες συναρπαστικές! Δεν σε πρόσεχα ποτέ, σου φερόμουν μάλλον βίαια και επιπόλαια… Δεν μου κράταγες ποτέ κακία όμως. Ήσουν πιο έμπειρη από μένα και με πρόσεχες χωρίς να περιμένεις ανταπόδοση… Μόνο κάποιες προειδοποιητικές ατασθαλίες μου έκανες, ίσα για να μου «φτιάχνεις χαρακτήρα» γιατί ήμουνα πολύ μικρός…

Το μεγάλο σου τιμόνι, το λιτό εσωτερικό και τα καθίσματα τύπου bucket (τουτέστιν κουβάς, τοποθετημένος ανάποδα σε ρόλο καθίσματος…) θα μου μείνουν αξέχαστα. Θα θυμάμαι για πάντα τα φθαρμένα σου λάστιχα απ’τα οποία προεξείχαν συρμάτινες τρίχες από την εσωτερική τους επένδυση… Δεν θα ξεχάσω ποτέ τις κουρελιασμένες σου αναρτήσεις… Θυμάσαι που γκαζώναμε με πρώτη στο τεσσάρι κιβώτιό σου και οι φίλοι μου γελούσαν γιατί έμοιαζες με το κατσαριδάκι που έκανε σούζα; Θυμάσαι που με φώναζαν Χάρο κι εσένα Νεκροφόρα;  Η άδειά σου έγραφε «Fiat 128, χρώματος λευκού, 1098cc» κι εσύ ήσουν «Fiat 128, χρώματος μπλε, 1499cc». Θυμάσαι τους αστυνομικούς που θέλαν να μας κόψουν κλήση για υπερκυβισμό και αλλαγή χρώματος;

-Δεν φταίω κύριε όργανο, το αμαξάκι μου βάρεσε μπιέλα μια μέρα και το μόνο μοτέρ που βρήκα να του βάλω ήταν αυτό το 1500άρι Ritmo.

-Και ο Πέτρος Χ. που γράφει στην άδεια ποιος είναι;

-Ο πατέρας μου κύριε όργανο.

-Και γιατι γράφει «χρώματος λευκού». Μπας και το’χεις φάει από πουθενά ρε αλήτη;

-Μα όχι, απλά το βάψαμε λιγάκι γιατί είχε το άσπρο του το χάλι και να, τώρα αυτές τις μέρες έχω σκοπό να πάω να το δηλώσω στην τροχαία…

-Καλά φύγε από δω, αλλά άμα σε ξαναπετύχω και δεν το’χεις τακτοποιήσει θα σε τρέχω…

-Μάλιστα, μάλιστα, ευχαριστώ… {παλιομαλάκα…}

Κι έτσι συνεχίζαμε τις βόλτες μας… Δυτικά προάστια – παραλιακή – Χαλκίδα – Κάλαμο – Ορωπό – ουπς, λίγο νερό στο ψυγείο… – Θήβα – Τήνο – στο κέντρο της Αθήνας να καπνίζεις από το μποτιλιάρισμα…

Με σένα έμαθα να κολυμπώ οδηγώντας! Ναι, τότε με την πλημμύρα στο Φάληρο, θυμάσαι; Τότε που για να πατήσω το συμπλέκτη βούταγε το πόδι μου μέχρι τον αστράγαλο στο νερό… Μου’χες παίξει άσχημο παιχνίδι εκείνο το βράδι. Που πεισματικά σταμάτησες να κουνάς τους υαλοκαθαριστήρες σου και αναγκάστηκα να ανέβω όλη τη Θηβών με 5 χ.α.ω… Και πάντα γέλαγες όταν με άφηνες από βενζίνη. Με το δείκτη του ρεζερβουάρ σου πάντα χαλασμένο και το λαμπάκι μόνιμα καμμένο, έπαιζες με την ετοιμότητα και τη μνήμη μου… Άτιμη Φιατάρα!

Κι όταν κατάλαβες ότι θα σε αφήσω, ανέλαβες μόνη σου τη μοίρα σου… Πλησίαζε πρωτοχρονιά και τα έξοδά σου ήταν δυσβάσταχτα πια. Έπρεπε να σου ανανεώσω την ασφάλεια, να σε περάσω ΚΤΕΟ (λαδώνοντας και τον Πρωθυπουργό, γιατί αλλιώς…) και να φορέσω μια στρατιωτικη ταυτότητα στο λαιμό γιατί θα πλησίαζε η ώρα που θα κοβόταν η κρεμαγιέρα σου ή θα έσκαγαν και τα τέσσερά σου λάστιχα ταυτόχρονα ή δεν ξέρω κι εγώ τι…Και είχαν μείνει 15 μέρες ακριβώς…

15 Δεκεμβρίου ήταν κι έβρεχε δυνατά. Ανεβήκαμε με τέσσερις φίλους στην Αγία Παρασκευή για μια δουλειά. Στην επιστροφή είμασταν τρεις. Η βροχή δεν σταματούσε και με τα λάστιχα σου ήταν σαν να κάνουμε καλλιτεχνικό πατινάζ στην άσφαλτο. Είμασταν αμίμητο ζεύγος. Κανείς άλλος δεν μπορούσε να σε κρατά τόσο στιβαρά, με τόση σιγουριά, σε τόσο αντίξοες συνθήκες. Κανείς δεν είχε τα κότσια. Μόνο εγώ… όχι γιατί ήμουν ο πιο ικανός…αλλά γιατί σε ήξερα…και με ήξερες. Είχα πολύ κέφι για οδήγηση εκείνο το βράδι. Συνοδηγός, ο ασύγκριτα σταρχιδιστής τότε, κολλητός, με βλέμμα απαθές, σαν να βρίσκεται σε καναπέ! Το φανάρι άναψε πράσινο και ξεχυθήκαμε με «σούζα» μπροστά. Μικρό, κατηφορικό τούνελ με δεξιά στροφή και στα καπάκια ανηφόρα μας περίμενε. Η τετάρτη ήταν ήδη στο κιβώτιο και τα 100χλμ. της τελικής σου ήδη πιασμένα. Φτάνοντας στη στροφή με έπιασε τρέλα. Κατέβασα τρίτη και έδωσα μία στο τιμόνι προς τα δεξιά. Ο κώλος σου άρχισε να ολισθαίνει απαλά και εγώ με ανάποδα τιμόνια και χαμόγελο ως τα αυτιά, ατένιζα την έξοδο της στροφής!!! Όμως… Το τούνελ είχε μετατραπεί σε λίμνη και ξαφνικά το τιμόνι σου άρχισε να στριφογυρίζει ανεξέλεγκτα. Είχαμε χάσει την πρόσφυση και ταξιδεύαμε στο τέλος. Και τότε εσύ, με αυτοθυσία κομμάτιασες τους μπροστινούς τροχούς σου πάνω στο πεζοδρόμιο, μαλακώνοντας έτσι την πρόσκρουση στον τοίχο με το γκράφιτι… Κλείνοντας τα μάτια μου λίγο πριν το ΜΠΑΜ, «φωτογράφισα» τον τοίχο και η εικόνα του γκράφιτι μένει για πάντα χαραγμένη μέσα μου.

Όπως χαραγμένη μένει και η πρώτη μου αγάπη, το πρώτο μου αμάξι, ένα Fiat 128 του 1978… Και το κλειδί της μίζας του είναι ό,τι μου απέμεινε από αυτό…

Advertisements

6 thoughts on “Πρώτη Αγάπη και Παντοτινή…!

Add yours

  1. τι μου θυμισες τωρα??
    η δικια μου μεγαλη αγαπη δεν ηταν η πρωτη..αργησε να ερθει αλλα την βρηκα τελικα σαν φοιτητρια εδω στην ελλαδα..fiat 126..ξερεις,με την μηχανη στο πισω μερος του αυτοκινητου..
    ανεβαιναμε καποιες φορες κατι μεγαλες ανηφορες στο εξοχικο μας με την οπισθεν γιατι διαφορετικα δεν μπορουσε..800κβ ητανε το μικρο μου..την προδωσα ομως οταν εκανε παιδι και δεν χωρουσαμε πια..την πουλησα σε εναν καλο κυριο..την βλεπω ακομη αρκετα τακτικα..και μετανιωνω που την εδωσα..
    λες να μου κραταει κακια?

  2. Τς τς, έτσι φέρονται στις πρώτες αγάπες; Ανάποδα τιμόνια και τέρμα γκάζια… Πρέπει να ήταν πάντως γυναικάρα για να σε αντέχει, και να υπήρχε και φοβερό πάθος μεταξύ σας!

    Πού να σου λέω για το πεντακοσαράκι (sorry, φαίνεται απαίσιο γραμμένο έτσι, αλλά έτσι το φωνάζαμε πάντα) που είχαν οι γονείς μου φοιτητές και ιστορίες παράνοιας στην εθνική…

  3. Το Σαραβαλάκι μου πώς το κουλαντρίζω!
    Μου σφυρίζει, του σφυρίζω!
    Τρέχει και το βάσανο, τρέχει και το νοίκι,
    Πειραιά, Πειραιά Θεσσαλονίκη!!!!
    Σάλτα αδελφάκι μου, πές μου τι γουστάρεις?
    -να σε βλέ- να σε βλέπω να σωφάρεις!

  4. Α ρε φιλαράκι τι μου θύμησες τώρα!Ήσουν ο μόνος που έκανε σούζα με αυτοκίνητο!Φοβερή αίσθηση!Αθάνατη φιατάρα!!!

  5. Σχετικά με την κινητοποίηση της Παρασκευής για την Αμαλία, σας ενημερώνουμε ότι:

    α) Την Παρασκευή 1η Ιουνίου, όλοι οι bloggers θα ανεβάσουμε ένα post με τον κοινό τίτλο «Για την Αμαλία».
    β) Το τελικό κείμενο που θα αποσταλλεί με e-mail σε υπουργεία, αρμόδιους φορείς, κλπ έχει ήδη αναρτηθεί και όποιος θέλει μπορεί να το αντιγράψει και να το δημοσιεύσει (όχι πρίν την Παρασκευή). Επίσης θα βρείτε λίστες με links, μεταφρασμένα κείμενα και δελτία τύπου.
    γ) Έχει ανοίξει ένα προσωρινό blog για την τελική φάση του συντονισμού της όλης προσπάθειας, με τίτλο Για την Αμαλία. Όσοι θέλετε να συνεισφέρετε ώστε να δικαιωθεί κάποτε ο αγώνας της Αμαλίας, μπορείτε να ενημερωθείτε από εκεί για όλες τις λεπτομέρειες της συλλογικής αυτής δράσης. Δηλώστε συμμετοχή για να γίνετε contributors και ενημερώστε όσους μπορείτε.

    Σας ευχαριστούμε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Create a website or blog at WordPress.com

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: