καλΕΙΔΟΣκοπικόν (προς εξαφάνιση…)

Περνώντας από το μαγικό πέρασμα που ανοίχτηκε ξαφνικά μπροστά του, αντίκρυσε εκτυφλωτικό φως. Έτσι γίνεται όταν αλλάζεις κόσμο. Έτσι γίνεται κι όταν ξυπνάς… Ανοίγεις τα μάτια και το φως σου φαίνεται τόσο δυνατό. Αργείς λιγάκι μέχρι να καταφέρεις να εστιάσεις…

Έτσι κι αυτός. Στραβώθηκε από την δύναμη του νέου αυτού κόσμου. Περπάτησε αργά, κοιτώντας δεξιά κι αριστερά, παρακολουθώντας καθετί στο διάβα του. Έβλεπε Πουλιά να πετάνε γύρω του, να σκίζουν με ορμή τα Σύννεφα κι ύστερα, σε μια παράλογη φιγούρα, να προσεγγίζουν σα σφαίρες το Έδαφος… Κοίτα! Ένα μόλις πέρασε ξυστά απ’το κεφάλι του! Με τόση φόρα, που άφησε πούπουλα στο πέρασμά του. Εκείνος έμεινε να χαζεύει το φτερό που παιχνίδιζε μπροστά του. «Ακόμα κι αυτά τα Πουλιά ειναι τρωτά», σκέφτηκε…

Κατεβαίνοντας κάτω από Βράχια απόκρημνα, φτιαγμένα από Πέτρα κοσμική και μαύρη, έφτασε ιδρωμένος στην Ακρογιαλιά. Εμπρός του, άγρια και υπνωτιστική, η Μητέρα Θάλασσα του χόρευε πονηρά, αγκαζέ με τον Άνεμο. Έσκυψε ντροπιασμένος από την ομορφιά της και κράτησε το βλέμμα του στο ύψος της αμμουδερής Γης που δάμαζε με τρόπο μαγικό τη Θάλασσα. Αιώνες τώρα, η Γη, υπομονετικά και στωικά, φροντίζει να μην παραστρατεί η άτακτη αδερφή της. Παρατήρησε με δέος τις απροσμέτρητες κουκκίδες Άμμου, της ζωντανής αυτής μάζας, τις άπειρες μικροσκοπικές οντότητες, τις τόσο ξεχωριστές και μοναδικές που καμία, μα καμία δεν είναι ίδια με μια άλλη… Μα όλες έχουν ένα κοινό σημείο. Υπεραιωνόβιες, ατενίζουν το μέλλον υπομένοντας ένα πυκνό και ομιχλώδες παρελθόν…

…όπου κορμιά κυλίστηκαν επάνω τους. Αυτές στραγγίξανε το πάθος της ζωής. Οι ίδιες ρούφηξαν και την υγρή, κόκκινη μανία του θανάτου… Και τώρα υπάρχουν εκεί, σαν μικροσκοπικά κουτιά που κρύβουν παρελθόν. Και μόνος κλειδοκράτορας ο Χρόνος…

Μικροσκοπικός και τρομαγμένος, συνέχισε να περπατά μέσα από Λιβάδια χρυσοπράσινα. Ο Βασιλιάς Ήλιος τα στόλιζε με χρυσαφένιο πέπλο! Και τάιζε με στοργή τα παιδιά της Γης. Έκοψε ένα στάχυ και το έβαλε στο στόμα. Άφησε τα πόδια του να μπλεχτούν με το χώμα και τα έσερνε έτσι που πλήγιαζε τα ακροδάχτυλά του… Ένιωθε τον πόνο να ανεβαίνει γλυκά μέσα στο αίμα του… Ένιωθε το χτύπο της Καρδιάς του στις πατούσες του… Ένιωθε ζεστές, τις σταγόνες της Ζωής του, να τρέφουνε το χώμα και να κερδίζουν την αιωνιότητα!

Πιο κάτω ένα Δέντρο τον περίμενε. Θεόρατο…

Με τα κλαδιά του να αγγίζουν το Σύμπαν. Του πρόσφερε μια παχουλή σκιά, ένα σίγουρο καταφύγιο. Δεν έχασε την ευκαιρία. Έκατσε, γυμνός όπως ήταν, πάνω στο ανάλαφρο στρώμα από κόκκινα ξεραμένα φύλλα! Από όπου μικρά μωβ Λουλούδια ξεμύτιζαν δειλά, δίπλα στον προϊστορικό κορμό. Του εκμυστηρεύτηκαν ότι θέλανε μια μέρα να φτάσουνε κι αυτά τον Ουρανό! Ακούγοντάς τα να σιγοτραγουδάνε μέσα στο αυτί του, ξάπλωσε πίσω και έκλεισε τα μάτια. Στο στόμα του είχε ακόμα το μικρό, τρυφερό κλαδάκι κι έπαιζε μ’αυτό αφηρημένα… Χαμογέλασε και άνοιξε τα χέρια και τα πόδια του αγκαλιάζοντας το Σύμπαν…

Τον έλεγαν Άνθρωπο!

Advertisements

12 thoughts on “καλΕΙΔΟΣκοπικόν (προς εξαφάνιση…)

Add yours

  1. ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΕΒΑΛΕ ΦΩΤΙΑ ΣΤΟ ΔΕΝΤΡΟ, ΣΚΟΤΩΣΕ ΟΤΙ ΠΕΤΟΥΣΕ ΚΑΙ ΒΡΩΜΙΣΕ ΤΗΝ ΘΑΛΑΣΣΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΡΑΛΙΑ….
    ΚΑΙ ΑΚΟΜΑ ΤΟΝ ΕΛΕΓΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ….

  2. το άνοιξε τα χέρια να το καταλάβω.
    το άνοιξε τα πόδια είναι που με ανησύχησες….

    υγ καταλαβαίνεις…
    υγ είμαι και κορίτσι της παντρειάς!
    υγ χαχαχαχαχα

  3. Στο επομενο εγχειρίδιο Βιολογίας παρακαλεισθε να συμβαλλετε με την πένα σας «γιατρέ» μου. Αλλα εγώ ως τεμενος αντιρρησης και αντίδρασης, θα το πω : ήταν αναγκη να μου βαλεις φατσα -καρτα τον άνθρωπο-σουβλάκι;!!! Είσαι του βασανισμού ετσι; καλη σας μερα γιατρέ.

  4. @an205: Αυτο ειναι το σικουελ της ιστοριας…!

    @τσαπερδόνα: Κοιτας μπροστα! Πολυ μπροσταα! Χοχο! Κοριτσι της παντρειας…

    @auburn: Μα τι εμμονη ειναι αυτη με τις φωτο της κορυφης! Μη σκιαζεσθαι…

    @γκρινιαρα: Σχεδον ποτε δεν τα θυμαμαι γαμωτο! 🙂

  5. Δε θα σκιάζομαι όταν γραψεις το «σκιάζεσθαι» όπως του πρέπει, δηλαδή με Ε στο τέλος! :)))))))))) (Ε, αφου λες πως κοβει το ματι μου, προσπαθω φιλότιμα να σταθω στο ύψος της διαπίστωσής σου «γιατρε».)

  6. κανε κατι με τις φωτο πανω πλιιιζζζζ!!αγριευομαι οποτε επισκεπτομαι το βλογι σου.

  7. είπα να διαβάσω κάτι πριν κοιμηθώ..διάλεξα το καταλληλότερο (κι αυτό είανι κοπλιμέντο ε!!)

    καληνύχτα

  8. αν και με τρομαξανε πολυ οι φωτογραφιες σου, πολυ ωραια γραμμενο ειναι το post σου!!΄
    καλο μηνα!!!

  9. Και μετά ξεκίνησε η ιστορία. Όπου ο άνθρωπος σταμάτησε να αντιλαμβάνεται τον δεσμό του με το σύμπαν γύρω του και αντιλήφθηκε τον γάμο με τον εαυτό του.

    Μην ακούς κανέναν. Το blog εικαστικά τα σπάει.

    Καλό μήνα! 🙂

  10. @auburn kate: Θα μπορουσε να’ναι και μετοχη… :p

    @mtdoggie: Μα τι ευαισθητες ψυχες ειναι αυτες που με επισκεπτονται…! Σκληραγωγηθειτε κοριτσια…!

    @elafini: Ωωω! Καλως ηλθατε! Μα τι τιμη! Ευχαριστω για το κοπλιμαν! Καλη μερα!

    @tzotza: Να κι αλλη φοβιτσιαρα! Ευχαριστω καλη μου! Και συντομα θα αλλαξει η εικονα ουτως η αλλως!

    @industrial daisies: Μου αρεσε η επιλογη των λεξεων δεσμος-γαμος! Καπως ετσι ειναι οντως!

    Γιουχου! Επιτελους μια ψυχη με καλλιτεχνικο γουστο! (Οι υπολοιποι μη γκρινιαζετε, I love you all!)

    @Σπυρος Σεραφειμ: Βασικοτατον, αλλα που καιρος για ανθρωπισμους…!

    Καλό Μήνα και Καλημέρα σε Όλους!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Create a website or blog at WordPress.com

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: