Σκοτάδι

Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός... Καθώς κυλούν τα δευτερόλεπτα, οι μέρες και οι μήνες πάνω στις χρονικές ράγες της ύπαρξης, η ορμή τους παρασέρνει τα πάντα..... και τίποτα. Αστείες λέξεις... Κάποτε ηχούσαν δυνατές, γεμάτες αυτοπεποίθηση και σθένος. Τώρα πια είναι μίζερες καρικατούρες του παρελθόντος, γέροι παλιάτσοι που ταλαιπωρούνται στη σκηνή. Και τα δάκρυα; Κι... Continue Reading →

Καβούκι

Κατεβάζω το Γενικό. Δε χρειάζομαι φως μέσα σ'αυτό το καβούκι. Οι ηλιαχτίδες που διαπερνούν τις σχισμές από το σκληρό κέλυφός του μου είναι αρκετές. Αρκετές για να μπορώ να υπάρχω, καλυμμένος και προστατευμένος στη ζεστή του θαλπωρή... Λένε ότι οι τυφλοί αναπτύσσουν περισσότερο τις υπόλοιπες αισθήσεις τους. Λες και κάποια αστρική συνομωσία προέβλεψε ώστε να... Continue Reading →

Featured post

καλΕΙΔΟΣκοπικόν (προς εξαφάνιση…)

Περνώντας από το μαγικό πέρασμα που ανοίχτηκε ξαφνικά μπροστά του, αντίκρυσε εκτυφλωτικό φως. Έτσι γίνεται όταν αλλάζεις κόσμο. Έτσι γίνεται κι όταν ξυπνάς... Ανοίγεις τα μάτια και το φως σου φαίνεται τόσο δυνατό. Αργείς λιγάκι μέχρι να καταφέρεις να εστιάσεις... Έτσι κι αυτός. Στραβώθηκε από την δύναμη του νέου αυτού κόσμου. Περπάτησε αργά, κοιτώντας δεξιά... Continue Reading →

Κλεψύδρα

Είμαι ένας κόκκος άμμου που παλεύει να ξεφύγει απ'την κλεψύδρα. Η ζωή μου είναι εξαιρετικά μονότονη. Γεννήθηκα στην κορυφή της κλεψύδρας κι από κάτω μου βρίσκονταν εκατομμύρια άλλοι κόκκοι. Τους έβλεπα αργά-αργά να πέφτουν και να χάνονται... Δεν καταλάβαινα πού έφταναν, δεν μπορούσα να δω. Το μόνο που μπορούσα να δω ήταν αυτούς που ήταν... Continue Reading →

Πρώτη Αγάπη και Παντοτινή…!

Γεννήθηκες το 1978. Δεν μου άρεσες όταν σε γνώρισα, μου φαινόσουν γερασμένη. Ήμουν όμως υποχρεωμένος να σε υπομένω...και να φαντάζομαι άλλες, χωρίς ίχνος ντροπής! Οι πρώτες μας φορές ήταν επεισοδιακές! Σάμπως πάντα έτσι δεν είναι; Οι πρώτες μας βόλτες συναρπαστικές! Δεν σε πρόσεχα ποτέ, σου φερόμουν μάλλον βίαια και επιπόλαια... Δεν μου κράταγες ποτέ κακία... Continue Reading →

Ένα μικρό ταξίδι

Το ταξίδι με τη βάρκα πήρε τέλος. Την είχα βρει να στέκεται στην όχθη της λίμνης και να με φωνάζει. Τριγύρω δέντρα και βουνοπλαγιές, ένα ομιχλώδες τοπίο. Δεν αντιστάθηκα, άρπαξα το κουπί και, σαν να ήμουν γεννημένος κωπηλάτης, τράβηξα μακριά απ'την όχθη. Εγκλωβισμένος τόσα χρόνια στην άγονη στεριά, ξεκίνησα ένα ταξίδι που χρόνια ονειρευόμουν. Επιτέλους... Continue Reading →

Το κελί

Οι τέσσερις τοίχοι του δωματίου της φάνταζαν γκρίζοι στο ημίφως. Δεν της απέμενε πια πολύς χρόνος, έπρεπε κάποια στιγμή να αντισταθεί στη λήθη που της παρέλυε το κορμί. Τα ενοχλητικά τριξίματα στο ξύλινο ταβάνι πρόδιδαν την παρουσία ανυποψίαστων ποντικών. Μπορούσε να τους φανταστεί να τρέχουν εδώ κι εκεί στη σοφίτα, την νευρική κίνηση των ματιών... Continue Reading →

Ως το ξημέρωμα… (Μέρος 5ο)

Με μια δυνατή γροθιά, ο Κώστας υπέκυψε στην παρόρμηση να σπάσει τον καθρέφτη. Το χέρι του δεν ένιωσε καθόλου πόνο, όταν συγκρούστηκε με το γυαλί...Θρύψαλα πετάχτηκαν εδώ κι εκεί, αντανακλώντας εκατομμύρια ακτίνες φωτός προς όλες τις κατευθύνσεις. Οι διάφοροι ήχοι εξακολουθούσαν να ακούγονται παράξενα στα αυτιά του... Το τζάμι που έσπασε, το κινητό του που... Continue Reading →

Ως το ξημέρωμα… (Μερος 4ο)

...ο γνώριμος τσιριχτός ήχος του κινητού του ακούστηκε στα αυτιά του σαν να έρχεται από τούνελ... Σχεδόν απόκοσμος... Δεν μπήκε στον κόπο να το αναζητήσει. Παντού σκορπισμένα στο δωμάτιο βρίσκονταν τα ρούχα του, καθώς και τα ρούχα εκείνης. Σίγουρα θα ήταν κρυμμένο κάπου κάτω από αυτα, ίσως σε κάποια τσέπη. Στο κάτω κάτω ποιος να... Continue Reading →

Create a website or blog at WordPress.com

ΠΑΝΩ ↑